Groei & Ontwikkeling.

Bewust leven bestaat voor mij voornamelijk uit persoonlijke groei en ontwikkeling. Ik groei als mens en leer mezelf en wie ik authentiek ben steeds beter kennen door iets (af) te leren. Mijn manier van ontwikkelen gaat via positieve desintegratie, lange tijd eigenlijk zonder het te weten. Dat ik zo graag iets wil (ont)leren en persoonlijk ontwikkelen, hangt niet toevallig samen met mijn teken volgens de Maya-astrologie : Zelfbestaand geel zaad. Groei is mijn innerlijke kracht en het is ook mijn manier om het leven vorm tegeven. Mijn groei en ontwikkeling weerspiegelt zich het best in contemplaties en de dagboeken die ik af en aan bij houd voor de laatste 15 jaar. 


Een jaar schrijven.

Gedurende 1 jaar verken ik wekelijks al schrijvend een thema, met de bedoeling mijn authentieke ik opnieuw te ontdekken en spelenderwijs uit te zoeken hoe het een en ander in mijn leven met elkaar in verband staat. Het is geschreven vanuit mijn persoonlijke beleving. De mensen die een hoofd- of bijrol spelen in deze overdenkingen, heb ik uit compassie een passende andere naam gegeven. 

Week 47: De eerste jaren als volwassene

Na de middelbare school ging ik studeren en niet geheel vrijwillig samenwonen met Roos. Op eigen benen, hoewel in het gezelschap van Roos, was een grote eyeopener. Ik mocht nu het grootste gedeelte van mijn leven in eigen hand nemen. Het was geen moeten, het was mogen. Zo voelde het voor mij. Daar waar mijn ouders Colagol, Bolke, Winnie de Pooh en nog veel meer beren op de weg zagen, ging voor mij de wereld open. Ik mocht het vanaf nu zelf doen. En ik vond het leuk. Ik had nog nooit boodschappen hoeven doen (behalve ooit eens een vergeten fles melk, of zo), laat staan koken etc. Ik nam beide taken op mij en ik had er enorm plezier in. Dertig jaar later nog steeds en nog veel meer eigenlijk. Het belangrijkste was dat ik niet meer op mijn vingers werd gekeken. Ik lag niet meer onder een vergrootglas. Mijn prullenbak werd niet meer stiekem uitgevlooid voor kladversies van gedichten of verhalen. Ik mocht mijn leven grotendeels zelf bepalen. Dat voelde als een bevrijding. Het was zo fijn om los te zijn, dat ook in de weekenden probeerde zoveel mogelijk om niet meer thuis te zijn.

Lees meer »

Week 46: Grootsheid in anderen

Wie zijn degenen in mijn leven die mij inspireren de beste versie te zijn van mezelf? Dat zijn Amaya en Docia en dieren (niet alleen degene die hun leven met ons gedeeld hebben). Zij inspireren mij en ze reflecteren heel precies wat ik doe en de invloed die mijn gedrag heeft op de omgeving. Zij confronteren mij direct met hoe ik mij (energetisch) gedraag.

Lees meer »

Week 45: Droomdag

Het duurde weer lang eer ik dit item kon schrijven. Of misschien was het gewoon nog geen tijd op het moment dat ik eraan wilde beginnen. Dat is het nu wel.

Lees meer »

Week 44: (Goed) voor mezelf zorgen

Goed beschouwd ben ik niet goed in voor mezelf zorgen. Maar als de nood aan de man is, dan handel ik kordaat en direct. Wat zijn de belangrijkste momenten, wat is het beste wat ik ooit heb gedaan voor wat betreft goed voor mezelf zorgen?

Lees meer »

Week 43: Buiten mijn comfortzone of de zone van (niet zo) naaste ontwikkeling

De laatste weken merk ik, dat de blogs elkaar hier en daar overlappen. Zeg een paar maanden terug verhaalde ik over ‘iets durven doen wat niet gebruikelijk is’. Deze week gaat het over iets doen wat buiten mijn comfortzone ligt. Het frappante is, dat ervaringen opzoeken die buiten mijn comfort zone liggen, zowel in mijn Maya astrologische opmaak als in mijn Human Design opmaak. Volgens de Tzolkin, ben ik in dit leven geboren, in die specifieke omgeving, bij die specifieke ouders om te leren wat vertrouwen is. Hoe het is om te leren te vertrouwen, te kunnen vertrouwen, daarop terug te kunnen vallen in momenten of perioden van onzekerheid. Hoe het is om innerlijk te weten, het vertrouwen te hebben, dat wat er ook gebeurt, dat ik sterk genoeg ben. Dat ik het aan kan. Dat ik zodanig er op durf te vertrouwen dat het goed komt, dat ik uit mezelf nieuwe terreinen ga verkennen. Wat is er nog meer te vinden in de wereld. En dat ik over deze ervaringen weet te vertellen hoe het is geweest en of het waard is om nog verder te verkennen. 

Lees meer »

Week 41: minst favoriete kindertijd herinnering

De minst favoriete herinnering uit mijn kindertijd. Ik vraag me even af of ik de bewuste herinnering al benoemd had in een eerder blog. Maar goed, herhaling is op zich niet zo erg. Dan gaat het over mijn minst favoriete kindertijd herinnering die ik bewust heb ervaren. Ik laat de minst favoriete kindertijd herinneringen toen ik al puber was buiten beschouwing. Als kleine jongen en op de lagere school heb ik niet zo veel minder leuke herinneringen. Ik was òf niet aanwezig genoeg òf ik leefde zo beschermd dat zulke herinneringen niet konden worden aangemaakt. Dat was tenminste toch de hele bedoeling achter het beschermd opvoeden. Oppervlakkig gezien leek dat ook zo. Mijn ouders hebben alleen geen rekening gehouden met mijn manier van de wereld ervaren en in mij opnemen, met mijn hevig emotionele voelen en mijn rijke fantasie en verbeeldingskracht. Wat voor een ander kind een heel eenvoudig avontuur was, kon bij mij emotioneel een impact hebben, die ik vandaag de dag nog kan voelen en oproepen.

Lees meer »

Week 40: Favoriete kindertijd herinnering

Het kostte me veel moeite om tot een favoriete herinnering te komen. Ik wist wel een redelijke lijst bij elkaar te sprokkelen van herinneringen van leuke momenten. Momenten die eigenlijk geen blijvende impact op mijn verdere leven hebben gehad, of mij zo’n onbeschrijfelijk gevoel gaven dat het onvergetelijk werd. De meeste van de momenten op die lijst zijn in de loop van de driekwart jaar al voorbijgekomen. De andere momenten zijn er met de haren bijgesleept. Amaya vroeg wat het onderwerp van deze week was. Ik vertelde het haar en somde de momenten op die ik had verzameld. Zij kon niet geloven dat dat de meest favoriete momenten waren uit mijn jeugd. Ze noemde haar eigen favoriete herinneringen op. Ze hoefde niet eens na te denken. Ik had er een paar dagen op lopen broeden. Zij flapt ze er binnen twee minuten allemaal uit en pikt er een uit als meest favoriete. Ze wist nog helemaal te beschrijven hoe het was en hoe het voelde en wat het met haar deed. “Heb jij dan echt geen enkele herinnering, waar je dat ook bij hebt?”, vroeg ze. Ze begon vragen te stellen om mij dichter bij mijn favoriete herinnering te brengen. En toen wist ik het ineens. Ik kon intens genieten van het rijden op mijn skelter.

Lees meer »

Week 39: Lol

Toch evengoed tekenend dat de stukken die een positief uitgangspunt en onderwerp hebben, voor mij de meeste moeite kosten om te schrijven, bij, (angst voor?) gebrek aan materiaal. Het uitgangspunt voor deze week is plezier hebben. In principe gaat het dan eigenlijk om alles wat een lach te weeg brengt, humor. Qua afdeling humor hebben Belgische en Engelse komieken, mij altijd aan het lachen kunnen brengen. Ik herinner me een Belgische komische serie, die zo buiten de normale lijntjes kleurde qua absurditeit, dat wat betreft het op televisie uitzenden het eind van de reeks niet werd gehaald. Als ik op internet oude afleveringen, of stukjes van afleveringen terugkijk, lig ik iedere keer plat van het lachen. Ik schijn een van de weinige geweest te zijn. ‘Willy’s en Marjetten’ heette die serie. De stukjes met Fons en Palmira en de Aliens en het item over Nieuws met César, zijn legendarisch wat mij betreft. Kamagurka, Freddy de Vadder, Piet de Praitere en Gunter Lammoot, weten de lachspieren ook aan te sporen, net als de typetjes van Chris vandenDurpel en Jacques Vermeire. Aan de Engelse kant is Tommy Cooper onnavolgbaar. Monty Python en John Cleese in het bijzonder eveneens. De Marx Brothers zijn zo mogelijk nog meer onnavolgbaar. Die moet ik meestal een aantal keer kijken voor ik de finesses door heb van de woordgrappen. Absurde, bijna onwerkelijke humor, dat is mijn ding. Catch 22, het boek zowel als de film, is ook zo’n voorbeeld. Maar goed, voordat het een grote opsomming wordt, ga ik verder met iets geheel anders.

Lees meer »

Week 38: Het grote wachten

In het Engels heet de titel van het stuk wat ik deze week ga schrijven ‘The waiting game’ maar een Nederlandstalige afgeleide daarvan wens ik niet te gebruiken. Wachten is voor mij geen spelletje. Wachten is wel een belangrijk element in mijn leven, op verschillende manieren.

Lees meer »

Week 37: Wat ik wilde maar niet kreeg (of wat niet gebeurde)

In mijn gezin van afkomst, was discussie, onenigheid, woorden of ruzie, niet gewenst. Iedereen moest het eens zijn met elkaar. Als dat niet lukte, dan werd er over gezwegen en het niet meer ter sprake gebracht. Ze zeggen wel eens dat iets onder het tapijt werd gestopt. Voor mijn gevoel lag er tegen dat ik op mezelf ging wonen, meer onder het tapijt dan erboven. Af en toe barstte er eens een bom, op een vrij onredelijke manier over iets gigantisch klein. Dat krijg je als je niet de moeite neemt om op tijd eens de lucht de klaren. Ik vind dat het beter even goed kan stormen en onweren, zodat de zon weer kan schijnen, dan dat het eeuwig bewolkt blijft zonder dat het regent.

Lees meer »

Week 36: Mijn tienerjaren

Hoe ik mijn tienerjaren beleefd heb, is andere koek dan mijn kinderjaren. Pas rond mijn 10e levensjaar wordt het een beetje helder voor mij. Van voor die tijd heb ik een aantal fragmentarische herinneringen van een enkele gebeurtenis. Dat we bij opa logeerden tijdens de verbouwing van het huis. Het moment dat mijn beste vriendjes de kleuterklas binnenkwamen. Het moment dat de juffrouw van de eerste klas mij naar een bankje voor in de klas sleepte, waar ik in een boekje mocht lezen, wat wel op mijn niveau was. Dat zijn de eerste die mij te binnen schieten. Rond mijn tiende jaar worden de herinneringen wat meer structureel van karakter. In eerdere blogs heb ik het daar al over gehad.

Lees meer »