19 maart 2007
Het is weer zover, dames en heren. Of, weer zover, weer zover. Mijn eerste slapeloze nacht in meer dan een maand tijd. Het is de schuld van de late koffie. Of van de Drambuie in de koffie. Of ben ik het toch eigenlijk zelf die op het lumineuze idee komt om die koffie te zetten, om er een likeurtje in te doen, het te drinken en vervolgens deze handelingen herhaalt.
Feit is en blijft, dat ik hier zit. Hier, in de huiskamer, om bijna kwart voor twee, met een hoofdtelefoon op te luisteren naar Sioen, "Cruisin' ", prachtig. Over iets meer dan vier uur loopt de wekker af. En ik zit hier achter de laptop aan de eettafel in ons nieuwe huis. Ons Stulpje, ons Paleis. Inrichting en Decoratie: Amaya, Overbodig denkwerk: Ondergetekende.
En zie, na meer dan een jaar, voeg ik een entry toe aan mijn weblog. Wie had dat verwacht?
Edoch. Volgende keer verder, dan vertel ik over het nieuwe oude leven. Hou je vast aan de takken van de bomen, just in case.
Gegroet,
19 maart 2007, 2e deel
(…)
This is not a joke, so please stop smiling
What was I thinking when I said it didn't hurt?
(…)
I always thought that if I held you tightly
You would always love me like you did back then
Then I fell asleep in the city kept blinking
What was I thinking when I let you back in?
I am trying to break your heart
I am trying to break your heart
But still I'd be lying if I said it wasn't easy
I am trying to break your heart
(…)
Een van de mooiste liedjes van Wilco. Een van de mooiste liedjes überhaupt, eigenlijk.
En eigenlijk wou ik vanavond: vroeg naar bed, vanwege vannacht; een goed duidelijk hernieuwd welkomst weblogje schrijven, enzovoorts, et cetera.
Edoch, de huisvriend is ons komen bezoeken
Ergo: bovenstaande gaat niet gaan plaatsvinden, niet vandaag.
20 maart 2007
Do I Move You?- Nina Simone
Do I move you, are you willin'
Do I groove you, is it thrillin'
Do I soothe you, tell the truth now
Do I move you, are you loose now
The answer better be (Yes, yes)
That pleases me
Are you ready for this action
Does it give you satisfaction
Are you hip to what I'm sayin'
If you are then let's start swayin'
The answer better be (Yes, yes)
That pleases me
When I touch you do you quiver
From your head down to your liver
If you like it let me know it
Don't be psychic or you'll blow it
The answer better be (Yes, yes)
That pleases me
God weet kom ik er nog op terug. De titel van dit weblog, was een van de keuzes uit het pull down menu , wat tevoorschijn kwam. Ik vind het een mooie tekst.
Op het ogenblik, heb ik echter ietwat andersoortige muziek op de hoofdtelefoon: Wilco, gelardeerd met een scheutje Josh Rouse en een vleugje Damien Rice. Voor wie deze namen iets zeggen, de muziekfreaks onder ons misschien. Ik blijk een zeer 'aparte' smaak, wat muziek betreft, te hebben.
Apart...ja, natuurlijk...Oftewel, hoe zeg ik zo mooi mogelijk, dat ik er eigenlijk geen reet aan vind, ja toch? Of moet ik er een tekeningetje bij maken?
"Muzzle Of Bees", een stuk of 5 keer op herhaling (vanwege het geweldig slot), om bovenstaand stukje een beetje goed te krijgen. En nog niet tevreden. Het lijkt alsof ik geïrriteerd ben, getuige de laatste opmerking. Ik ben het niet, en toch lijkt het alsof. Apart.
Apart, dat ik eigenlijk me had voorgenomen om te gaan berichten over wat ik eergisteren beloofd had gisteren al te schrijven.
Wat is er allemaal zo al gebeurd dat het 13 maanden heeft moeten duren, vooraleer ik hier weer passeerde. Is het verblijf van langere duur, of is het daadwerkelijk niet meer dan een langskomen? En die songtekst, wat betekent die? Zit daar meer achter?
Niet weer voor een volgende keer he?
Toch wel, toch wel.
26 maart 2007
Hartelijk maandagavond. Binnen het uur is het een van mijn favoriete programma's op tv: Memories. Voor eenieder die het weten wil. In ieder geval levert dat alweer een vastknopertje voor een volgend weblog.
Aan vastknopertjes ontbreekt het niet, evengoed. Het wordt tijd, dat ik er weer eens een paar bij de kop pak. Anders is het leed straks niet te overzien.
Eigenlijk wil ik iets anders oppakken. Vorige week heb ik het al een aantal keer geprobeerd, maar het lukte me niet om het goed onder woorden te brengen. Ik vraag me af waarom ik er eigenlijk zo moeilijk over doe, maar goed, dat gebeurt wel eens vaker bij mij.
Wat ik al een paar dagen probeer in woorden te vatten, is dat afgelopen woensdag, mijn Opa 104 zou geworden zijn. Uit de zinsopbouw zou je kunnen opmaken dat hij dood is. En dat valt moeilijk te ontkennen. Zijn graf is te vinden in Sint-Jansteen. Het ligt daar alweer meer dan twintig jaar. Je kunt het opzoeken al je wil.
En verdomd als het niet waar is, maar het valt me nog moeilijk om er over te schrijven, weet je dat? Echt, ongelogen.
Weet je, ik ben jarenlang tot ongeveer mijn vijftiende, trouw naar de kerk geweest. Tweewekelijks, in de Hulster basiliek. Ik kom namelijk van oorsprong uit Hulst. Ben er alweer twee jaar weg. Maar daar ga ik nu niet over beginnen, dat is ook een vastknopertje. Tweewekelijks, in de Hulster Basiliek dus. Eens in de zoveel tijd gingen we ook naar 't Steen. Naar de mis voor Oma, Roger en Tante Ria. Dat viel nooit gelijk, dat kun je op je vingers uit tellen natuurlijk, dus dat betekende dus geregeld een uitstapje naar de veel kleinere, koudere witte kerk, met de bevende pastor. Een brave mens, die pastor, maar zo gruwelijk saai. Nou is er niks op tegen om saai te zijn. Maar hij maakte het echt erg bont, qua saai. En daarbovenop ook nog eens beven ook. En dat is zeer kwalijk, dat beven. Boven op saai zijn. Voor jongetjes van rond de 13, 14. Want ik was daar niet alleen in die kleine, koude kerk. Ik zat daar dus kou te lijden in dat kerkje, samen met Pa en Ma. En mijn 3 jaar jonger broertje daar nog eens bij. Nou, was het zo, dat mijn broertje en ik ook heel braaf waren. (Vraag het maar aan ons moeder, die zal het volmondig ja-knikken, want met volle mond mag je niet praten, zoveel is nog wel blijven hangen van de opvoeding die we genoten hebben. En die zal wel goed geweest zijn, anders waren wij toentertijd niet zo braaf geweest. Toch?) Maar zelfs voor zulke brave borstjes als wij waren, werd het toch somtijds ook ons wel eens wat te gortig. Oftewel hoe een bezoek aan de kerk een bezoeking werd. We konden het lang volhouden, maar op een gegeven moment veranderden wij van braaf in balorig. Balorig? Behoeft misschien enige uitleg. Die kun je krijgen. Of je nu wil of niet. En als niet dan toch.
Kijk in zo'n kerk, valt er voor jonge pubers, als wij waren, weinig te beleven. En eerlijk is eerlijk, duurde de mis daadwerkelijk 50 minuten, dan was er niks aan de hand. Eens die 50 minuten waren overschreden en het eind nog niet in zicht, dan, ja dan... moest er worden opgepast. Want begon de een, en deed de ander mee, of kon die zich, misschien in weerwil van zichzelf, niet goed houden, dan was het om zeep. Laat ik het zo omschrijven: De kerkgangers bleken uit meer mensen, dan ons vieren te bestaan. Niet dat wij dat niet wisten, of ons er niet van bewust waren, maar, braaf en opgevoed als we waren, hadden we alleen oog voor diegene, die aan het spreken was. Of dat nu de pastor was, de evangelie-lezer of het vrouwenkoortje, wanneer die mochten opdraven. We wisten wel dat er verschillende andere kerkgangers waren, maar dat waren allemaal gewone mensen. Allemaal gewone mensen....totdat een van ons twee plots een knoert van een vergrootglas kreeg, een zak met slakken en een pot zout waar je niet goed van werd. De evangelie-lezer, die niet goed ter been was, bleek opeens een 'sleep-voet' te hebben. De oude buurvrouw met half lang wat vlassig haar, bleek ineens 'ingelenaor' te hebben en een derde plots Alida te heten. Alida Lankhaor. Van zulke dingen. Er werd al eens een por gegeven hier en een stoot daar, om besmuikt op Alida te wijzen of een andere beroemdheid. Dat was allemaal nog niet zo erg en best te doen, tot het moment dat er iemand zijn lachen niet meer kon houden.
Het mooist van al was, wanneer wij ons moeder erin konden betrekken. Eens een keer aanstoten en aanwijzen waar Alida zat, bijvoorbeeld. Dan kon het gebeuren dat je opeens alleen Pa nog rechtop in de houten banken zag zitten. Niet vaak, maar het kon.
Evengoed wou ik het over Opa gaan hebben, maar daar is niet veel van gekomen, merk ik wel.
27 maart 2007
Droom
Waar moet mijn jongere broer in Godesnaam een PTSS-syndroom opgedaan hebben? Volgens mijn nicht, was het op het nieuws, in de tijd dat ik achterbuiten mobiel stond te bellen en gestoord werd door mijn moeder, die ik vervolgens vlammend uitfoeterde. Mijn nicht daalde de ladder af die geparkeerd stond tegen de muur van de buren, waarvandaan zij kwam, langs het balkon. Hoe zij daar terecht kwam en wat zij bij Buurvrouw Annie en Buurman Maurice deed, zal altijd wel een raadsel blijven. Waarom ik achterbuiten stond in de van Waesberghestraat? Een even groot mysterie.
8 april 2007
Hou je vast aan de takken van de bomen, had ik je gezegd. Just in Case. Daarover zometeen meer.
Eerst een even over waar ik me de afgelopen dagen mee heb bezig gehouden.
Ik heb me voor mijn 34e verjaardag een Mediaplayer WLAN aangeschaft met een HDD van 500 GB. Die aanschaf heeft me een jaar gekost. Vorig jaar rond mijn verjaardag wilde ik ook al zo'n geval kopen voor mijn verjaardag, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen, zo'n dure aankoop te doen voor mijzelf alleen. Nu dus wel. Het is nu wachten op de komst van de broodnodige 500 GB. Ik ben nog al een muziekfanaat, nog niet opgevallen zeker?, en omdat ik er achter ben gekomen, dat je op het net voor spotgoedkope prijzen volledige albums kunt downloaden (ik heb o.a. Soulseek herontdekt), en mijn harde schijf van de laptop een magere inhoud heeft van 40GB en hij dus al aardig begint vol te geraken (15+ GB aan alleen al MP3's) begint te tijd te nijpen om deze kostbare ongrijpbare muziek veilig weg te schrijven op een externe schijf. Dat moet dus bovengenoemde Mediaplayer worden. Een ding dat je ook in staat stelt je MP3 over je stereo te laten spelen en daarenboven ook nog eens draadloos is, zodat je zonder snoeren je muziek op de laptop kunt spelen of bestanden kunt overzetten naar. Een juweeltje voor Aldez.
We hebben sinds kort ook een HDD-DVD-speler/recorder met Home Cinema Surround Dinges. Met de mogelijkheid om mijn mp3 op een CD-R te branden en aldus in een teug tussen de 120 en 150 mp3's ineens te kunnen laten afspelen. Daar maakte ik dus gretig gebruik van. Een prachtige, in mijn ogen natuurlijk, compilatie gemaakt van Wilco, Ryan Adams, Josh Rouse en Joan As Police Woman, die ik vol verwachting en ongeduld in de speler stopte. Wat bleek: Sorteert de DVD-speler de bestandjes op ABC-volgorde. Niets mis mee, zolang de mp3s maar goed getagd zijn. Waren ze dus niet, kun je wel al bedenken. Voor de Windows Media Player is dat ook niet echt nodig. Die versiert zoiets zelf wel, Zodat het daarin goed staat. Ergo: Didier zal zijn mp3s terug moeten taggen op een uniforme wijze. Ik heb het eens geteld. Een aantal van 5300+ bestanden verdeeld over 481 mappen. And still rising......Ik ben er een ruime week mee bezig geweest, maar vandaag met de hanen uit de veren gestapt om het laatste beetje aan mapjes met bestandjes weg te werken. Wilco (4 albums) Will Johnson (2 albums), Youngblood Brassband (dito) en de diverse artiesten (met maar een gedownload liedje) en de losse nog niet getagde, vers gedownloade, bestanden (Herbie Hancock met Roy Hargrove en Michael Brecker, Freddie Hubbard en Marillion). Na 2 uur was ik er rond half negen mee klaar. Vervolgens een sigaret gaan roken en mijn eerste kop koffie. Inmiddels zijn dat er 3, respectievelijk 2. Maar dat aantal gaat dra recht worden getrokken, gezien mijn mok (met egels, uit de Intratuin, kado van Amaya) verschijnselen van leegte vertoond. So if you'd like to excuse me a moment.
Hou je vast aan de takken van de bomen, had ik je dus gevraagd. Wat wil nu het geval....
In Januari vorig jaar ben ik begonnen met deze weblog, met als insteek om er een soort van aantekenboek van te maken met dagdagelijkse overpeinzingen en avonturen en mogelijke bron van waaruit ik kan gaan putten voor een op stapel staand boek. Dat boek blijkt wel op een heel hoge stapel te staan, want echt opschieten doet het niet. Vooral niet als je bedenkt dat ik ergens 15, nu alweer gerust 16 (met dat viertje dat achter die drie is komen staan qua mijn leeftijd), jaar geleden tijdens een of ander etentje buitenshuis met de familie heb uitgesproken dat ik voor mijn 23e een boek uitgegeven wilde hebben. Het is helaas bij dat willen gebleven, want zelfs 11 jaar na de dead-line ligt er nog niets van mijn hand bij de boekhandel.
Tijd dus, vond ik, vorig jaar, om daar eens verandering in te brengen. Maar de belofte, loos, tot nog toe, wilde ik gaan inlossen. Opnieuw is het vooralsnog tot willen beperkt gebleven. Nu zijn we aanbeland ongeveer 15 maanden na aanvang van dit weblog. Wat ligt er in het gat tussen 9 februari 2006 en maart 2007? Een verhuizing.
Jawel een verhuizing. Een vér-huizing. Nou is het nog niet eens het woordje 'ver' dat het hem doet. Ik schat een kleine 5 kilometer. Het was vooral de het woordje huis dat het hem deed. Van klein (52 m²) appartementje naar grote tussenwoning met vaste trap naar zolder. Kun je het je voorstellen? We zitten hier nu een maand een half en, je gelooft het vast beter dan dat ik het zeg, het is alsof we nooit anders hebben gewoond. Het is dan ook wel echt heel mooi geworden. Ik zal ik het dan maar zelf zeggen. Daarmee niet mezelf op mijn borst willen kloppen, want daar heb ik het recht niet toe. Alle eer en lof naar de architect van het geheel (opkomst Amaya, stapt naar het midden van het podium, een spot is op haar gericht, verder zijn alle lampen uit.) Zij heeft me er een talent voor. Ik zou het zelf niet beter hebben kunnen doen. Dat heb ik ook niet gedaan. Ik heb er part noch deel aan gehad, behalve dan het fiatteren van de voorstellen en de financiële afwikkeling van deze voorstellen, en daarnaast een schuin oogje in het zeil houden of de budgetten, die ervoor waren uitgetrokken, niet werden overschreden. Ik eigende mijzelf ook de taak toe, die bestond uit overbodig (achteraf, altijd achteraf) denkwerk. Al viel die taak mij lichter dan twee jaar geleden, toen we in dezelfde situatie zaten. Maar dan anders, natuurlijk.
Die verhuizing heeft toch nogal het een en ander te weeg gebracht. Het een vaak volgens verwachting, het ander soms pas nu ik er mijn gedachten eens over laat gaan. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, ha ha.
Een paar dingen zijn nochtans zeker en staan als een paal boven water. Wij zijn heel veel gelukkiger, en ik heb mijn cd's weer terug. Ik kon maar een 250 cd's meenemen naar dat kot. Twee jaar lang heb ik lopen smachten naar de cd's die ik bij Oscar heb gestald. In die twee jaar zijn die afwezige hoop cd's aangegroeid geworden tot haast mythische proporties. Op het laatst, dacht ik dat er zeker 10 grote dozen uit Utrecht zouden gaan komen. Het bleken er met moeite 5 te zijn en niet eens allemaal groot. Maar het waren ze allemaal. En nu hangen er hier 440 in de woonkamer. Naast de 40 van Amaya. De andere 220 staan boven op mijn kamer.
Daarmee wil dus gelijk duidelijk zijn waarom ik juist, toen ik Last.fm aanstipte, het over 2 jaar had. Al moet ik eerlijkheidshalve bekennen, dat het effect van al deze oude nieuwe aanwinsten op de lijsten, nog weinig effect heeft gehad. Maar ze zijn weer terug, en dat doet mijn hartje goed.
Reactie plaatsen
Reacties