Deel 12: medio 2013, week 34 t/m 40

Week 34/7

Mooi. Ik ben mezelf flink tegengekomen, al zo vroeg op de maandagochtend. Als ik me maar ergens druk genoeg om maak, dan kan ik mezelf gruwelijk een oor aannaaien en in de weg zitten. Puur een ego kwestie. Het lijkt wel of ik er 's nachts in mijn slaap ook nog mee bezig ben geweest. Eigenlijk helemaal niet goed. Dat vraagt feitelijk om een oplossingsgerichte brainstorm, belicht vanuit een objectief perspectief. Mijn gedachten gaan gelijk uit naar Krishnamurti. Met hem een brainstorm voeren, zodat alles in perspectief komt te staan. Ik mag dan wel recht van spreken en gelijk hebben, als je het vanuit de materie (3D) bekijkt, maar wat win ik als ik mij aan mijn gelijk vasthoudt? Weinig. "Love and Only Love" predikt mijn iPod. Waar blijft mijn humor in deze?
Ja, daar word ik even stil van. Best daar eens even bij stil te blijven staan. Van humor heb ik aan het ander eind van de werkdag nog weinig gezien. Wel hard gewerkt en niet gewaardeerd, op werkelijke waarde geschat. Maar, eerlijk, dat had ik ook niet anders verwacht. Goed gesproken, als ik door ga op dezelfde voet, ga ik mezelf geen leuk leven geven. Is dit, zou ik mezelf af moeten vragen, werkelijk de droom de ik wil dromen? Volgens mij niet, haha. Waarom ben ik dan toch zo goed bezig om het bewaarheid te laten worden? Bizar eigenlijk. Mijn probleem is, dat ik op dit moment mij minder kan verenigen met het gegeven dat ik niet begrepen wordt, omdat ik verder vooruit kijk en verder vooruit denk. Daarom maak ik sommige dingen heel belangrijk, wat de ander vaak niet snapt en relativeer ik andere dingen weer zodanig, dat ook dat niet wordt gesnapt. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken? Werkelijk. In ieder geval komende donderdag een gesprek met de Maatschappelijk werker. Benieuwd wat zij gaat zeggen.
Die afspraak gaat wel in eerste instantie over (doods)angst, waar Amaya het over had een tijdje terug. Dat ik mij nu ook nog eens niet begrepen voel, komt daar nog eens bij. Vraag is, en volgens mij heb ik dat al een paar keer eerder aangehaald, zal ik ooit werkelijk begrepen en op waarde geschat worden? Gaat het ooit de bedoeling zijn, dat ik door deze mensen begrepen wordt. En daarbij, het is aan mijzelf om mij erkenning te geven. En dat dringt nog niet te gemakkelijk door in deze botte kop. Hoe meer ik er voor kies om mijn kwaliteiten en talenten te gaan ontwikkelen en ten toon te spreiden, des te meer onbegrip zal ik gaan opkweken bij mijn omgeving. Omdat ik die talenten en kwaliteiten opkweek, komt daar dus ook een stukje ego bij. Misschien heb ik daar te weinig bij stil gestaan, dat dat zou kunnen gaan gebeuren.
Vandaag bewees dat lachen veel doet, vanochtend eens goed gelachen. Dan pas, als je je er van bewust bent, voel je wat lachen met de energie en het gevoel doet. Ook merkte ik, dat ik het uiteindelijk niet snap, waarom anderen niet snappen wat ik bedoel. Wat ik heel normaal en zelfs simpel vind, vind nou juist een ander over het algemeen niet. Ik ben nu de perfectie in mijn werk aan het exposeren. Ik merk gewoon dat anderen moeite hebben met die perfectie. Overigens ook in gedragsethiek. Het zijn van die dingen, waar een ander blijkbaar minder bij stil staat dan ik.
Mijn iPod geeft toch ooit van die mooie boodschappen, als ik goed oplet en me er bewust van ben. Nu weer 'keep it very, very' "Simple" van Daan. Gevoelsmatig, merk ik, dat ik mij geleidelijk beter in mijn vel voel zitten. Ik zou het ook niet moeilijker voor mezelf moeten maken dan noodzakelijk. Daar ben ik nu wel goed mee bezig.
Gekeken naar een film over het leven van Charles Chaplin. Het was een prachtige film die bij mij al vanaf het begin op mijn gevoel ging zitten. Dat kwam omdat ik een en ander in Chaplin herkende. Het hield me zelfs zo bezig, dat ik onderwijl de film speelde zijn mayazegel en toon heb opgezocht. Met mijn eigen 4Zaad ligt er zeker connectie. We hebben dezelfde toon, 4. Dat uit zich in streven naar perfectie.
Gisteren was een weerspiegeling van de negen dagen voorafgaand. 's Morgens nog gefocust op het serieuze, verantwoordelijke, ernstige, perfectionistische, maar hoe verder de dag vorderde hoe vrolijker en luchtiger ik werd in mijn gedrag en dan toch, onderhuids, precies zoals ik het voor ogen heb, de waarheid zeggen. Precies zoals xxxx het altijd zei: " Zotten, dronkenlappen en kinderen zeggen al lachend de waarheid."
Dat is ook mijn diepere bedoeling geweest deze week. En dan is het des te leuker, dat je dan al lachend de opmerking krijgt, naar aanleiding van een foto van de 3 Minions op de vensterbank op mijn kantoor op het werk, dat ik ook net een groot kind lijk af en toe.

Week 35/8

En dan plots zit je in een diepgaand gesprek en kijk je in een spiegel. Dat wat de spiegel vormt, is alleen op een plaats, in het zelfde proces, waar ik al gepasseerd ben. Ik merk gedurende het gesprek, dat ontstaat, dat ik nog mee kan schieten in de emotie, maar ik (h)erken het en in plaats van dat ik van mijn stuk gebracht word, kan ik nu reageren op een gepaste manier. Ik merk wel dat er aan de andere kant van de lijn veel onbegrip heerst. Dat heeft vooral met andere beleving te maken. De beleving van de een is namelijk wezenlijk anders dan de feiten, waar de ander aan vast wil houden. Met zulk verschillende uitgangspunten, kom je niet nader tot elkaar. Ik merkte wel dat ik het meenam naar huis en dat het me wat uit mijn centrum haalde.
Vanochtend had ik afspraak met de bedrijfsmaatschappelijk werker. Het was een fijn gesprek, waarin ik alles heb kunnen zeggen wat ik wou en hoe ik het wou. Het roept nog altijd wel emotie op, wanneer ik de gelegenheid krijg om diep te gaan, om veel te vertellen. Ze gaf mij een tip/voorstel om eens te gaan onderzoeken of een bepaald soortement van therapie iets voor mij zou kunnen zijn. Iets met hapto. Om de eenheid van lichaam, geest en ziel te verbeteren. Volgens mij kan dat goed gaan helpen.
Gisterenavond een goed telefoongesprek gehad. Nadien nog fijn met Amaya gepraat over wat haar bezighoudt in relatie tot werk. Na nog wat gelezen te hebben in het Osho-boek gaan slapen om ,zeg, goed half elf en om 23.56 (volgens de alarmklok) plots waker geschoten. Ik voelde me heel warm en had de indruk dat de energie van Tommy Cooper op de kamer aanwezig was. Ik voelde mij enigszins onrustig, niet op mijn gemak omdat ik mij direct begon bezig te houden met het waarom en op de een of andere manier legde ik de link met wat er met de bedrijfsmaatschappelijk werker was besproken over bijna dwangmatig bezig zijn met interpreteren van signalen van mijn lichaam en op het moment niet goed weten op het mangenie is of werkelijkheid. Daarna weer in slaap gevallen.
Even nog terugkomen op het gesprek van gisteren met de bedrijfsmaatschappelijk werker. Zij vond dat ik mijn verhaal goed kon vertellen, met duiding en alles, maar ook vrij droog in de zin van "en toen gebeurde dit en toen dat." Uiteindelijk leidde de vertelling, zoals gezegd, wel in een emotionele uiting. Dat was wel goed, fijn en zorgde voor opluchting.
Waar ik niet over uit kan, en ik zeg het maar gewoon zoals ik het voel en wat ik er van vind, is het intelligentie niveau van de medemens. Dan denk je dat je zo "Jip en Janneke" mogelijk aan het praten bent en dan wordt wat je zegt nog niet gesnapt omdat er maar half wordt geluisterd.
What else is there left to do to cure this malfunction?
Waarschijnlijk zoals ik er nu tegenaan kijk, is de beste en gemakkelijkste oplossing mij er aan over geven en het accepteren., maar dat vind ik op dit huidige moment nog onacceptabel en voornamelijk een belediging van mijn intellectuele vermogens en talenten. Maar dat betekent weer dat ik het eigenlijk in feite persoonlijk opneem en dat is zeker niet zoals het hoort. Als ik het persoonlijke kan laten varen, dan ben ik al een heel eind op weg.

Week 36/9

De maandag zijn we een mooie wandeling gaan maken in Vught aan de IJzeren Man en heeft onze Aaron voor het eerst echt gezwommen met 4 poten van de grond af.
Dinsdag zijn we gaan wandelen naar de Leemputten, bijna 10 kilometer. Op beide wandelingen foto's gemaakt en aan de gang geweest om mijn perfectionisme demon uit de weg te ruimen. Inmiddels ben ik er wel achter dat het niet zozeer gaat om het intellectuele nivo, als wel over het gedrag, wat niet overeenkomt met mijn ethiek. Ik heb het werk goed kunnen loslaten, al zeg ik het zelf. Af en toe komt het eens op in een onbewaakt ogenblik, maar dan vervliegt het ook weer.
Even verderop in de eerste week van het verlof, stuit ik op het gegeven, dat alles perfect willen doen een streven is, wat mij beperkt. Deze week stond in feite in het teken van het accepteren, leren verwerken en loslaten van het teveel aan perfectionisme wat ik in me heb. De ommekeer kwam, na een aantal weken het perfectionisme plaatje ten volle te hebben uitgeleefd, ergens in de loop van de week. Ineens besefte ik waar de neiging tot perfectionisme leidde tot welk gedrag. Ik heb jarenlang mezelf weg gecijferd en gedaan hoe anderen het graag wilden. Op die manier kon ik perfect zijn in de ogen van de ander en kreeg ik ook nog eens geen kritiek. In mijn drang het allemaal perfect te doen, omdat ik er zelf niet al te perfect uitzag en wat al niet meer dat niet perfect was, ben ik op weg gegaan om alles perfect te gaan doen zodat dat opwoog tegen het imperfecte wat ik in de basis, volgens mijzelf, al had.
Vervolgens zag ik in, dat het perfecte niet ligt in 0 fouten, maar dat het perfecte schuilt in dat het is zoals het is . Zoals ik eruit zie, wat ik doe en hoe ik dat doe, is perfect in hoe het is op dat moment. Perfectionisme zit hem niet in 0 fouten per se, maar als dat per ongeluk zo is, dan moest dat zo zijn, op dat moment.

37/10
De tweede dag van de vakantie op de Veluwe, samen met de Aaron, met zijn eigen rugzak, en Amaya een megawandeling gemaakt van ruim 26 kilometer, die zich ontpopte als een vision quest, met als thema het verschrompelen van de demon perfectionisme gecombineerd met leiderschap. Dit leiderschap liep van een totalitair regime, waar een beetje uit de pas lopen als een doodzonde werd gezien, naar een meer uitgezoomde versie, waarin ruimte was voor eigen interpretatie maar waar het doel/de uitkomst nog wel gelijk was. Wraakgevoelens en bewijzingsdrang en zucht naar erkenning kwamen op als onderliggende motivators voor het totalitaire gedeelte. Uiteindelijk tot de gevoelsmatige kant gekomen waar de drie genoemde motivators een drijfveer blijken te hebben die gevoed wordt door externe invloeden. Erkenning en blijvende erkenning kan ik mezelf geven, ik bewijs mezelf een dienst door me niet te focussen op de ander, zo van "Kijk eens wat ik kan". Zolang ik het zelf maar zie, is het prima in orde. Als ik me niet meer op een ander richt, maar vanuit mezelf werk, vallen wraakgevoelens vanzelf weg. Rond kilometer 20 was de vision quest afgerond en begon de zuivering met regen en wind.
De volgende dag kreeg ik een lesje van de vier inzichten, waar ik mij niet aan had gehouden. Niet helemaal dan toch. Door uit te gaan van veronderstellingen, niet duidelijk genoeg te communiceren en, bovenop dat alles, het een en ander ook nog eens persoonlijk op te vatten, kwam ik onverwacht in een ongewenste situatie terecht. Vooral het persoonlijk opvatten, maakte dat de 'elektriciteit' knetterde. Ik had wel mijn best gedaan. Wat gebeuren moest, gebeurde en dat was de, harde, les voor die dag. Ik kon het in de loop van de dag in breder perspectief zetten en toen viel ook het kwartje van het niet persoonlijk opvatten. Van jezelf uitgaan in plaats van je te laten leiden door de waan van de dag (= externe factoren). een start gemaakt met de autobiografie van Charles Chaplin en al bijna direct gestuit op zijn perfectionisme drang die zich op een vergelijkbare manier manifesteerde als ik bij mezelf ben tegengekomen.

Week 38/11

Op de een of andere manier lijkt het of ik in aan de gang ben met onderwerpen die met ego en zijn side-effects te maken hebben. Ik krijg volgens de Tzolkin iedere 20 dagen de gelegenheid daar bovenuit te stijgen en heb dat nu toe niet gedaan. Mooi hoe dan het stukje van bladzijde 53 tot zeg 56 in het boek "Soefisme" een paar boodschappen in zich had. Moeilijke boodschappen, dat wel. Geen hapklare boodschappen zijn het; ik mag er wel wat voor doen. Het had met het in de wereld staan met de onschuld van een kind en je laten leiden door wijsheid in het geval van je innerlijk leven. Het past dan niet om daar met wijsheid in te gaan staan. Dat is als zwemmen tegen de stroom in. Wijsheid komt wel van pas in het wereldlijke leven. Bedachtzame wijsheid.

Grappig, dat ik nu eigenlijk niets meer te melden heb, behalve dan, dat ik er afgelopen donderdag. meen ik, weer uit bed ben gedirigeerd en drie kwartier of zo heb zitten schrijven wat mij werd doorgegeven. Ik mag gaan leren een doorgeefluik te worden van informatie van de meesters. Ik mag daarvoor een notebook gaan kopen, die is inmiddels onderweg en eens die er is, is er geen weg terug. Dan ga ik er voor. "Zuivere communicatie" heb ik gebruikt om een notebook in Evernote te noemen. Dat vind ik een passende term, die nogal wat impliceert. Maar dat is nu net de bedoeling. Het nieuwe notebook gaat er specifiek voor gereserveerd worden en anders staat het genoemde notebook in Evernote ook ter beschikking.

Week 39/12

Vannacht ben ik moeilijk in slaap gekomen en heb ik van de mogelijkheid gebruik gemaakt, samen met Charles Chaplin, die op de achtergrond aanwezig was, een en ander op te lossen met betrekking tot perfectionisme, 'het' persoonlijk op te vatten en vanuit mijn eigen perspectief leven, niet van de erkenning van een ander laten afhangen of ik gelukkig ben ja of nee. Ondertussen was ik ook met iets anders bezig: het vraagstuk creëren vanuit pijn of vanuit plezier/positiviteit. Tot nog toe ben ik altijd bezig te willen weten hoe en waarom iets gebeurt zoals het gebeurt. Ik zou meer vanuit plezier/positiviteit mogen creëeren. Dat doe ik nog te weinig. Daar ga ik wat meer aandacht aan besteden.

Het gesprek met de maatschappelijk werker van het werk ging vlotjes en duurde maar een fractie van het eerste gesprek. Mijn verzuimdesk is naar behoren waargenomen. Ik hoef maar weinig te gaan corrigeren, zoals het er nu naar uitziet. Een nieuw ritme vinden in het werken is een opdracht voor nu. Gisteren en vandaag ging het nog niet naar mijn zin, het ochtendritueel. Het vernieuwde avondritueel is goed bevallen. Ik heb geen honger gehad. Zonder toetje dan nog en bijna drie kwartier wandelen. De resterende tijd na het wandelen was weinig en daarin heb ik niet gedaan wat ik van plan was.

Ik ben blij dat ik in het perfectionistisch verwachtingspatroon ten opzichte van de medemens al een heel eind milder geworden ben. Ik geraak er niet meer van over de flos. Ik merk wel op, zo van "oh!", maar denk ach ja mijn eigen standaard is niet per se die van een ander. En liefdevol en met enige verbazing corrigeer ik, daar waar ik het belangrijk vind.
Tijdens de wandeling van gisteren kwam ik er achter dat we er afgelopen vakantie in feite ons eigen wereldje, onze eigen bubbel hebben van gemaakt en daar 3 weken in geleefd. Vandaar dat gemaakte afspraken met willekeurig wie, allemaal de mist ingingen. Vandaar ook dat het mij moeilijk is gevallen om na het verlof weer op te starten. Maar ik moet wel zeggen, dat het bubbel-leven mij uitzonderlijk bevallen is.

Week 40/13

De wandeling naar Vught bleek niet zomaar een wandeling naar Vught en terug te zijn. Ach ja, wie plant er dan ook een wandeling van 10 kilometer op een regeneratiedag, na voor het eerst weer 5 dagen werken na het verlof. Ik dus.
Uiteindelijk moest het gewoon zo zijn. Daar komt het gewoon op neer. En daarmee is eigenlijk alles al gezegd. Het werd een sjamanenwandeling, die mij vanuit angst naar bevrijding leidde.
Het werd een wandeling om door mijn angst heen te gaan. Helemaal alleen op weg, zonder vrouw, zonder hond om 10 kilometer te gaan stappen. Het voelde vergelijkbaar aan de eerste keer thuis douchen na de episode van vorig jaar. Ik loop gewoon verder. Parallel aan de N65 vind ik het verkeersgeluid moeilijk te verdragen , maar dat verandert als ik richting Sparrendaal stap.
Gaandeweg de wandeling richting Vught, wordt het ook duidelijk voor mij, dat ik mijn angst mag gaan trotseren, er doorheen mag gaan en hem mag gaan omzetten naar bevrijding. Ik kom onderweg verschillende (oude) angsten tegen. Honden bijvoorbeeld, hard geluid, verdwalen. Ik mag er allemaal nog een keer doorheen en het weer beleven. Rond Sparrendaal, vallen er ook verschillende keren kastanjes, beukennootjes en eikels rond mij heen op de grond. Eerst een heel eind bij mij vandaan, maar ze vallen steeds dichter in de buurt.
Omdat ik alleen ben, in stilte, is het voor het eerst dat mijn innerlijke begeleider werkelijk kan doordringen en in gesprek kan gaan met mij. Ik werd voor de rest van de wandeling zo begeleid. Het voelde goed, het voelde natuurlijk. Sindsdien is dat eigenlijk zo gebleven.

De 5 levels of attachment, daar ben ik nu ook al weer een stukje verder in. Voer voor gedachten. Een mooie uitdaging om mijn tanden in te zetten, in hoeverre ikzelf en op wat voor level mijn attachments zich afzonderlijk bevinden. Vannacht kwam er al eentje naar boven die, en dat zeg ik nu met een natte vinger, op nivo 4 bevindt.