Deel 11: medio 2013, week 31 t/m 33

Week 31/4

"Je kunt zien dat het vakantietijd is, hè?". Ja, dat is zo. Je kunt ook merken dat de duiven ook een soort van verlof hebben. Sommige dan toch. Want deze bijvoorbeeld, zag ik vorige week woensdag nog. Het kan zijn dat hij part-time op het station 's-Hertogenbosch rondscharrelt, dat durf ik niet te zeggen. Dat heb ik hem nog niet gevraagd. Toch eens doen.....
Het laatste uur van de dag, ik weet al niet meer welke dag nu precies, ik verwacht woensdag, heb ik met iemand gepraat over mijzelf en mijn angst en wat mij bezighoudt. Het was langer, ruim langer dan een uur, tenminste dat gevoel had ik toch. Ik heb het gehad over augustus 2011 en oktober 2012. Dat ik bang ben voor. Dat het mij toch geraakt heeft en ergens een knauw heeft achtergelaten. Het vertrouwen in mijn functionerende zelf is minder geworden. Als ik opnieuw verhaal over de gebeurtenissen van 12 oktober, dan doet dat toch meer met mij, dan ik had gehoopt en verwacht.
Een duif probeert hier een paar meter verderop met alles wat hij heeft een stuk chipito door te slikken. Nog niet zo eenvoudig met vleugels voor poten en een snavel die smaller is dan de chipito. En toch krijgt hij het voor elkaar.
Al zo lang ben ik bezig met zelfontkenning. Je zou verwachten, dat ik er ongeduldig van zou worden, maar eerder het tegenovergestelde is waar. Met begonnen te zijn met het omgekeerde, dus mezelf gaan erkennen voor wie ik werkelijk ben, heb ik ook een stuk geduld herwonnen. Ik proef in mezelf een grote mate van onbegrepenheid en omdat ik het in mijn keel voel, gaat het toch om uitspreken, het bepraten ervan. En laat dat nu juist het doel zijn van de huidige maya-week van witte hond.
Thuisgekomen ruik ik bij de eetkamertafel een sterke tabaksgeur. Ik kan het nergens toe herleiden, vervolgens accepteer ik dat het een geur is die alleen ik ruik, want Amaya ruikt hem niet. Zij gaf ook aan dat we allebei weten dat ik helderruikend ben. Op dat moment had ik al besloten om inderdaad contact te maken met de entiteit die zich hiermee kenbaar wilde maken. Ik ben vervolgens gaan koken, lekker, groene curry, en tijdens het koken, op een voor mijn verstand vrij vage manier contact gemaakt met de entiteit. Deze heeft van doen met mijn sjamaanschap. Met zijn begeleiding, krijg ik opnieuw de mogelijkheid geboden om er in te stappen. Nu bewust en ook duidelijker dan de eerste paar keer. Nu ga ik ervoor. Heb ik ook het gevoel dat het kan, ja misschien niet anders meer kan. Het is nu tijd om er in te stappen. Onderwijl het koken heb ik er ook bewust definitief voor gekozen om er voor te gaan.
Een paar uur later krijg ik een kadootje in de vorm van een schedel van gesmolten hars, die zich zomaar presenteert. Eens schedel vol met Maya en Azteken tekens, zoals de kalender en Pacal Votan. Hij gaat komen in de loop van de volgende week. 'Toevallig' dat deze gebeurtenissen samenvallen met het begin van deze huidige Maya week.
En kom ik er op zaterdagochtend achter dat de vrouw, bij wie ik de schedel heb 'gevonden', hem al op vrijdag heeft verzonden, zodat hij niet komende week ergens komt, maar zaterdag oftewel op dag 3 van de lopende maya-week. Deze schedel gaat dus de intentie (mijn sjamaan-zijn daadwerkelijk oppakken) in gang zetten. De zaterdag begon al op een andere manier. De boodschappenronde ving een uur later aan dan gebruikelijk, maar even goed maakte dat niets uit. Het maakte het wachten op de schedel wat korter. We hadden het beiden ingeschat op rond een uur of half één, één uur. Ik had na thuiskomst van boodschappen al een onbestemd gevoel. Zo'n gevoel, dat mij vertelt, dat er iets staat te gebeuren. Iets belangrijks. Het openmaken van de doos en het in mijn handen houden van en voor de eerste keer aankijken van de schedel, maakte dat de losse puzzelstukjes van de afgelopen week op zijn plaats vallen. Deze schedel vol met Maya-sjamanen wijsheid, is de schedel die hoort bij mijn sjamaan zijn.
Het is de eerste keer dat ik, volgens Amaya, mij zelf niet meer toe sta om een vluchtweg te kiezen. Ik heb ze afgesloten, ik ga er voor. En dat zorgt ervoor dat ik mijn verantwoordelijkheid ga nemen en dragen voor deze beslissing, deze keuze, die al in de sterren stond geschreven. Vanaf gisteren, zaterdag 3 augustus, is er geen weg meer terug en geef ik mezelf geen keus dan er voor te gaan.

Week 32/5

Vannacht om 4 uur wakker geworden en niet meer geslapen, eigenlijk. Stom: liggen malen over het werk. En waar komt het op neer, als je het goed bekijkt?: ik verwacht van een ander net zo'n werkhouding, instelling en niveau als dat van mij. Dat is onmogelijk, ik weet het, maar toch voel ik het zo; streven naar perfectie? Ja! En ik vind daar in principe niks mis mee. Het is gewoon zo, dat mijn instelling over het algemeen niet strookt met de werkinstelling van collega's. Dan kan ik een aantal dingen doen: ernaar streven en ervoor zorgen dat de ander net zo'n instelling kweekt als ik heb. Dat zal niet gemakkelijk gaan ofwel is onmogelijk en ook spiritueel niet juist. Accepteren en het perfectionisme ten opzichte van het werk loslaten is een veel betere optie, maar dat stuit op tegenwerking van mijn ego. Grappig, dat mijn ego weer komt opduiken, daar waar hij algauw een teveel kweekt.
Ik ben bewust gaan liggen en, nu ik toch aan de gang ben gegaan met mijn sjamaan-zijn en mijn lichaamswijsheidsperiode, eens gaan voelen waar ik het voel, als ik met die gedachten in mijn hoofd aan het kampen ben. Ik voel het voornamelijk in mijn keelchakra. Nee, zeg maar gerust helemaal. In feite maak ik iets heel belangrijk, wat niet zo belangrijk zou behoren te zijn. Dat is wel een belangrijke ontdekking en bewustwording. In hoeverre kan ik deze 'bug' in mijn systeem gemakkelijk verwijderen. Luisteren naar mijn lichaam, wat heeft dat mij te vertellen? Ga staan voor jezelf. Dat is de boodschap die mag en gaat worden uitgedragen zonder boosheid. De ander kan het tenslotte ook niet helpen, dat hij/zij is zo als hij/zij is. Zonder boosheid en zonder irritatie. Dat is het uitgangspunt, maar wel zeggen waar het op staat. Een goede mogelijkheid om dit ten uitvoer te brengen en niet voor te gaan weglopen. Dat heb ik ook gedaan, maar natuurlijk niet zoals ik tevoren had verwacht dat ik het zou doen. Wel, zonder boosheid of irritatie, maar met begrip, zeg compassie, of empathie.
De tekst van de kaart die ik was vergeten luidde: "Ik heb toegang tot onbegrensde mogelijkheden".
Droom van vannacht voor het ik het vergeet: 4Z en ik wisselen een kus uit, gewoon op de mond, maar wel lang en gemeend en vol gevoel. We worden 'betrapt' door iemand van de kantine en de vriend van 4Z laat weten dat, als 4Z met iemand vreemd zou gaan, dat dan met mij was. Het was levensecht en eerlijk gezegd, mijn gemoed voelde niet bezwaard. Het voelde van: ' het is gebeurd, so what? Het is zoals het is. " De verloop van gebeurtenissen voelde ook heel natuurlijk aan. Een gevoel van diepe innerlijke verbondenheid. Dit vormt een onderdeel van de onbegrensde mogelijkheden: Parallelle realiteiten, waardoorheen je in en uit kunt lopen in dromen of anderszins.
En vervolgens speel ik met de gedachte, zal ik eens aan die of die vragen of het klopt, dat er een verbintenis is tussen 4Z en mij. Dat is niet meer nodig. Vanuit vertrouwen in de begeleiding die ik ontvang en de sjamaan die ik ben, kan ik nu zelf zoiets beoordelen. Vanuit niet op mijn zelf vertrouwen, zou ik het aan iemand die het wel zou weten vragen. Daarmee zou ik mezelf te min wegzetten. Ik ben wie ik ben en ik heb het in me om dat zelf te kunnen weten: onbegrensde mogelijkheden zijn dat. Aanwezig zijn in andere realiteiten.
Een paar uur naderhand krijg ik van Mowipuggy een beschrijving overhandigd over mijzelf, die zij heeft ontvangen van iemand anders, verwacht ik, in relatie tot haar. Dat was zo'n mooie goede beschrijving van wie ik ten diepste ben. Ik kreeg er kippenvel van. Een kadootje, een wondertje voor in het boek van wonderen. De boodschap zal ik later hier nog wel neerzetten. De Message van de Hathors was ook een kippenvelmoment. Daar mag ik straks nog mee aan de slag, voor wat betreft meditatie, of zometeen al tijdens het wachten op de bus.
Nou, amai, voor een diepe meditatie hoef ik weinig meer te doen. Ogen toe en hop. Het kost meer moeite om de ogen weer open te doen.
Even noteren wat er door Mowipuggy werd gezegd, door haarzelf gechanelled, niet door een ander kwam ik nog achter:
"Deze man met een luisterend oor en een open hart, voelt aan wat er in jou aanwezig is, vreugde of smart. Hij heeft een goed gevoel voor integriteit en je kan alles aan hem kwijt. Wil je weten, wat hij voor je kan doen? Dat is, naar de kern van jou gaan. Dat kan hij met de Tzolkin, mineralen of Ascension. Volgens hem zit het wonder vooral in jezelf. Dus je kunt het uiteindelijk zelf doen."

Week 33/6

Waar ik dit keer tegenaan liep en ook gelijk mee aan de slag ging, was de waarde die ik hecht aan mijn werk en hoe goed en op wat voor manier het werk dient te gebeuren. In mijn opinie voldoen mijn vervangers voor gedurende mijn verlof niet aan mijn eigen standaard. Ik mag die veronderstelling gerust maken, alleen ik laat mijn gemoed er onder lijden en dat is een stap te ver. Dat ik het mij aantrek, ligt aan mijn verantwoordelijkheidsgevoel, dat bij mij nog al groot is. Bovendien is mijn werkmentaliteit in vergelijk met mijn vervangers nog al drastisch anders. Dat verschil kunnen accepteren, daar ben ik al mee bezig geweest en ik moet zeggen, dat ik het vrij gauw had bijgesteld. Normaal kan ik daar gerust een dag mijzelf over opvreten. Nu had ik het al binnen een aantal uur, zeg anderhalf, zover opgelost, dat ik er geen last meer van had en dat het voor het slapengaan ook niet meer is teruggekomen. Mooi was dat ik Krishnamurti weer eens opensloeg om een stuk in te lezen, Innerlijke Eenvoud, en dat dat stuk waar ik een week of wat geleden was opgehouden ergens halverwege, nu juist met het probleem van doen had waar ik even daarvoor met mezelf over aan het bakkeleien was.

Ik bedenk me nu iets en ik ga het noteren zoals het opkomt. Geboren in eenheid, ontstaat er kort nadien een mankement, dat wordt gecompenseerd, ruimschoots, door een goed stel hersens. Dat goed stel hersens wordt evengoed niet ten volle benut. In plaats van universiteit wordt het het theoretisch voor mij gemakkelijke PABO. Ik heb geleerd te kiezen voor de weg van de minste weerstand, want die wees uit dat die de minste problemen opleverde. Wat problemen leidden tot "kuren" en dat moest vermeden zien te worden. Twintig jaar later kom ik er achter dat ik universiteit, qua hersens gerust had aangekund, want dat had mij uitdaging gegeven, intellectueel. Ik heb dat echter niet gedaan en ik weet nu waarom. Had ik het wel gedaan, was ik denkelijk in mijn verstand blijven hangen en had ik mijn sjamaan zijn niet kunnen ontwikkelen en naar buiten brengen, zoals ik nu heb gedaan en doe. Ik ben er ook achter gekomen, dat ik nu wel mijn intelligentie wil uitnutten en loop er tegenaan dat dat nu, in de omgeving waarin ik mij bevind ook niet werkt, want nu zit ik qua niveau een paar takken hoger in de boom dan de meesten van de rest van mijn omgeving en word ik niet begrepen en voel ik mij daarom ook niet begrepen. "Was het dan ooit wel de bedoeling om begrepen te worden?" Waarschijnlijk niet, maar ik had het wel verwacht en graag gewild. Is dat dan een werkelijke tegenvaller? Nee, niet echt een tegenvaller, eerder een moment van bewustwording.
Synchroniciteit helpt mee op het moment dat ik dit schrijf, want mijn iPod schotelt mij 'Authentic' van Dead Man Ray voor. Inderdaad, daar moet ik alert op zijn. Dat ik authentiek blijf. En dat gaat niet of moeilijk met een teveel aan ego in de rugzak. Grappig is dan, dat er de andere ochtend weer een nieuw item aandient. Dat zou ik nu met wat meer gemak kunnen wegzetten met de wetenschap, die ik nu heb. Ik ben ook wijzer geworden over mezelf, dat ik met grotere bewustwording ook een heel eind 'sterker' ben geworden. Ik kan meer af dan vroeger. Een geschenk dat in dankbaarheid is aangenomen.
Gisteren nog 'in jest' gehad over mijn 'toeren' afgelopen oktober. Amaya noemde, toen het gesprek wat serieuzer wending nam, het woord 'doodsangst', wat ik had op dat moment toen in oktober. Ik had daar nog niet zo bij stilgestaan, maar het klopt wel.
Mijn valkuilen zover op dit moment op de voorgrond tredend: Bewijsdrang, achterdocht, erkenning. Ik ga daar nog aan toevoegen: rechtvaardigheid.
Ik blijf me erover verbazen dat sommige mensen de simpelste instructies of aanwijzingen niet kunnen opvolgen. Volgens mij komt het ongenoegen voort uit het feit dat ik het talent heb om zowel midden tussen de materie, als ook boven het gebeuren te zweven en van daaruit precies kan zien hoe het een en ander werkt en wat een en ander voor gevolgen gaat hebben. Mijn ego vindt het hoogst irritant dat anderen, de meeste anderen dat niet snappen en dat niet zien omdat ze niet verder kijken (niet kunnen of niet willen of allebei) dan hun neus lang is en dan mij niet kunnen volgen.
Ik zal er mee dienen te leren leven, dat ik van het gros van de medemens geen erkenning ga krijgen. Waar het om gaat is, dat ik mijzelf ga de erkenning geven die ik vind dat ik verdien. Ik heb de erkenning van een ander uiteindelijk niet nodig. Wat mijn ego steekt is dat ik wel anderen erkenning kan geven, maar zij mij niet. En uit colère en dwarsigheid, weiger ik het nu ook zelf te doen. Daar ben ik het dan met mezelf weer niet over eens. Dat gaat over gaan wanneer ik weer goed in het vel steek.
Met Kikker kan ik het goed vinden. Samen met Kikker ben ik goed in staat om ongenoegen of ego-oprispingen het hoofd te bieden. Maar ik sta er hevig van versteld, dat ego op een of andere wijze altijd wel iets nieuws kan verzinnen.
Hoe kan het toch gebeuren. Er wordt mij door iemand gevraagd "Hoe is het met Didier?" . Ik leg uit waar ik mee bezig ben en mijn negativiteitsgevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Het kan dus zo simpel zijn. Er kwam vandaag een vrouw hier op kantoor helemaal uit Limburg. Ik heb mij aan haar voorgesteld, opdat ze wist wie het gezicht was dat bij de telefoonmeneer hoorde van de maandag daarvoor. Ze reed samen met mij met de bus naar het station Den Bosch. Onderwijl hebben we wat gekletst. Dat kan ik dus gewoon goed: mensen op hun gemak stellen, zorgen dat ze zich gehoord voelen, serieus genomen worden en wat wachttijd kunnen verdrijven. Het leuke daarvan is, besef ik me nu ook, dat ik net van deze mevrouw dan zelf weer de erkenning krijg , die ik, wanhopig bijna, zocht, bij mensen waarvan ik verwacht had en van hoop te krijgen. Het is al met al een op het werk positief afgesloten donderdag geworden