Deel 10: medio 2013, week 28 t/m 30

Medio 2013

Week 28/1

Waar ben ik in deze afgelopen week mee bezig geweest, onderwijl ik in de bus op weg naar Den Bosch was.
Deze week ben ik een aantal keren, te voet op weg naar de bus, een taxibusje tegengekomen, die mensen ophaalt die licht gehandicapt zijn. De mevrouw achter het stuur zwaaide een aantal keren vriendelijk naar mij. Het eerste wat mij te binnen schoot, was de gedachte, de kronkel, maar evengoed toch echt bestaand in mijn geest, dat mensen vaak denken dat mensen die lichamelijk wat mankeren, ook geestelijk wat achter zijn. Zo kijken ze tenminste. Of dat denk ik dan. In ieder geval was ik mij ervan bewust en viel het mij ook op, dat ik dat ook nog op mijzelf betrok. Oh la, dacht ik. Dat is niet wat ik wil. Dat is niet goed voor mij om zo te denken. Daar wil ik vanaf. Het ligt trouwens niet per se aan mijzelf, waar ik dan ook nog gauw toe geneigd ben dat te gaan denken (Wat doe ik, dat mensen mij zo bekijken, geef ik hen een aanleiding om zoiets te denken?). De mensen mogen het denken, maar dat ze het ook werkelijk denken, dat weet ik helemaal niet zeker. Veeleer is het zo, dat ik denk dat de mensen wel zo zullen denken.
Waar komt dat toch vandaan? Een vraag, die even mag bewaard worden om op terug te komen ergens. Feit is wel dat ik dat idee mag loslaten, omdat het mij niet meer dient.
Al vanaf mijn 18e, toch alweer ruim een half leven geleden, ben ik van plan een boek te gaan schrijven. Alleen is het er nog altijd niet van gekomen. Dat is zo, omdat zelfs ik niet kan beantwoorden aan mijn eigen eisenpakket. En daar dan ruim twintig jaar later achter komen. Ik zoek het te moeilijk en te ver. In feite, viel mij deze week binnen onderwijl ik in de bus zat, is mijn eigen leven, mijn doen en laten, mijn gedachtegangen, wat ik zeg enzovoorts, is dat mijn boek. Veel spannender, exclusiever hoeft dat niet te zijn. Het ligt vlak voor me en het speelt zich pal voor mijn eigen neus af.
Mijn boek is begonnen op 28 maart 1973 op 4Zaad in het levenspad van de rode draak. Hoe mijn leven zich ontrolt, heb ik aangetekend van de week, bevestigt maar weer eens de juistheid van de Tzolkin. De rode draak heeft te maken met oervertrouwen. Dat wat ik net aanstipte over gehandicapt zijn is daar een voorbeeld van, aan de donkere zijde van het vertrouwen verhaal.
Wat zijn mijn tools, die ik tot mijn beschikking heb om mijn kwaliteiten in dit leven tot uiting te laten komen....wat is mijn taal? Dat is een interessante vraag waar ik nog niet direct een antwoord op heb. Dat is ook niet erg, dat komt wel ergens in de loop van.
Omdat ik alles graag (zeker) weet, kleur ik situaties alvast in. Hoe voelt het, dat loslaten en onbevangen een situatie in stappen? Daar heb ik ook geen pasklaar antwoord op, dat is ook een vraag om even te laten aansudderen voor het antwoord zich aandient. Daar kom ik ergens in de loop van ook nog wel op terug. Omdat het een te belangrijke vraag is om onbeantwoord te laten. " Ik zie nog wel de lijntjes maar ik kleur ze niet meer in" hoorde ik deze week ergens. Dat slaat een mooie verbinding met wat ik net aanstipte. Heeft het inkleuren ook te maken met bewijzingsdrang? Voor wie? Ten opzichte van mezelf, of ten opzichte van een ander. En is dat nodig, dat bewijzen? Soms is het heel verleidelijk om jezelf te bewijzen ten opzichte van mijn ouders bijvoorbeeld. Maar is dat nodig. Wanneer je van hen toch niet de respons kunt krijgen die je verlangt, waarom neem je dan de moeite om toch je te willen bewijzen? Ook een suddervraagje.
Wat me te binnen schiet en waar ik moeite mee heb, terwijl het eerder een steun in de rug zou kunnen zijn in plaats een muur waar ik tegen op loop, is dat manifesteren en zichtbaar worden, twee dingen zijn die mij nog niet goed genoeg lukken. Omdat ik, voor de tweede keer binnen zeshonderd woorden, (tel jij ze ook na?), mezelf laat zien dat ik zo'n hoog eisenpakket heb dat ik er zelf niet kan aan voldoen.
In hoeverre, een belangrijk vraagstuk van deze week, ben ik nog een pleaser? Mijn verwachting is dat ik meer wil pleasen, dan ik zou willen dat ik doe. Is dat pleasen ook een, verborgen?, onderdeel van slachtofferhouding? Ik weet het zeker. Het slachtofferstuk als pleaser gaat toch dieper dan gedacht, als ik er zo over nadenk. Als tegenovergestelde van pleasen deze week meegewerkt aan, of beter, zelf in gang gezet, een practical joke. Er komt van anderen commentaar op. Mijn eerste ingeving is dan: reageren en vlot ook. Dat heb ik nu eens bewust niet gedaan, omdat ikzelf een hekel heb aan laatste woord mensen, die het laatste woord willen hebben om het laatste woord te kunnen hebben. Ik voel dat ik dat ook in me heb, misschien ben ik er daarom wel zo fel op (tegen).

Week 29/2

Ik vraag me af wat mij vandaag, maandag 15-7, prikkelbaar maakt. Waar dat vandaan komt. Zint mij iets niet? Ik voel het in mijn keel en onder het midden van mijn borstkas
Komt mijn gevoel van nu, dat toch een beetje onprettig voelt, dan omdat ik niet durf? Ik ben ook niet echt gewend om risico's te nemen van huis uit. Aan de andere kant: is dat wel mijn ware aard, of weet ik opvoedingsgewijs niet beter omdat dat mij zo geleerd is en ik ook nooit heb leren stil bij iets te staan, of iets mij dient te ja of te nee. Dat doe ik nu al wel meer, en dat stuit op een bewustwording en die leidt tot een gedachte die zegt: " waarom heb ik dit niet eerder doorzien? ", en daar word ik korzelig van. Misschien is het wijs die gedachte, die voortkomt uit mijn neiging naar perfectionisme, eens wat losser af te stellen. Het had niet anders gekund. Op de een of andere manier heb ik er zelf voor gekozen om er niet bij stil te staan. Grappig dat de iPod nu 'Violently Happy' van Bjørk uit kiest.
Misschien is het wel een goed idee, om iets te accepteren en pas daarna te gaan veranderen. Ik denk dat iets willen veranderen door er tegen te gaan vechten, meer energie en slecht humeur, cq negativiteit kost, dan vanuit acceptatie iets gaan veranderen. Dan gebeurt de verandering ook in een positieve vibe, en niet onder de druk van te moeten, die weer vechten en een negatieve vibe met zich meebrengt.
Langzamerhand begin ik te beseffen, dat ik eerder vecht tegen, dan accepteer. Ik vecht tegen situaties, reacties, zijnstoestanden die eigenlijk juist wel bij mij passen. Zoals bijvoorbeeld sociaal actief in plaats van stil. Uitrusten kan ook juist door leuke dingen te plannen, waarvan je energie krijgt, in stilte, rust en afzondering. Misschien begrijp ik ook nog niet goed, of heb te weinig stilgestaan bij, wie ik werkelijk ben en wat werkelijk van mij is, en wat niet. Denkelijk heb ik aangenomen en geaccepteerd zonder in twijfel trekking meer dingen over mij, die in de kern niet mijn werkelijke Zelf zijn, dan ik zelf goed besef. Hier ligt dus nog heel wat werk.
Wie ben ik, wat is de beste visie van mijzelf, hoort iets bij mij ja of nee en, als ja, is dat werkelijk passend of eerder opgedrongen door iets of iemand anders (of mezelf). En dan de vraag, laat ik het opgedrongen gedragspatroon los, of maak ik het werkelijk onderdeel van mijn zelf? Eerder loslaten, waarschijnlijk. Na losgelaten te hebben, in liefde en licht natuurlijk, mag de ontstane ruimte opgevuld worden met aspecten van wie ik werkelijk ten diepste wel ben: de beste visie van mijzelf. Dat wordt een groot avontuur, want mijn verwachting is. dat ik veel ga tegenkomen, ook veel waarvan ik mij niet direct bewust ben, wat niet werkelijk de sticker "Didier" heeft opgeplakt gekregen. Dan pas zal ik werkelijk stappen gaan maken in veranderen. Je zult zien dat juist de tegengestelden van wat ik denk en verwacht en van uitga dat ik ben, meer passen bij mijn werkelijke zelf. Kortom een megagroot bewustwordingsproces.

Dat het echt een megagroot bewustwordingsproces ging worden, had ik niet in de gaten gehad. Ik was me nog niet voldoende bewust van wat intenties werkelijk kunnen doen. Mijn intentie om vanaf nu, inmiddels twee dagen geleden (op het moment dat ik dit schrijf), mijn voeten te gaan volgen, en te gaan zijn, te gaan leven wie ik werkelijk ben en niet een kopie te proberen te leven van iemand of iets wat ik niet in wezen ben. Sinds twee dagen ben ik begonnen mijn Zelf te omarmen. Ook die eigenschappen en talenten die ik probeerde te ontkennen of van dacht dat die niet van mij waren of mochten zijn. Jezelf ontkennen kost veel energie. De intentie nu mijn voeten te volgen, in het spoor van wie ik werkelijk ben en ook mag zijn van mezelf, heeft wel een en ander op zijn kop gezet. Ik kreeg en heb er ook letterlijk koppijn van. Die koppijn maakte mij bang en tegelijk was ik emotioneel, vanwege het bevrijdende gevoel om mijn werkelijk zelf te erkennen en te omarmen, dat k er bijna niet goed van werd. Dat kwam in de loop van de dag wel weer een eind goed, maar zo werd ik werd ik er wel weer op gewezen, dat die koppijn een signaal is van mijn lijf, mijn tempel, mijn voertuig, dat er iets in de 'mind' niet klopt en dat ik daar niet goed naar heb geluisterd. Had ik wel geluisterd, dan was de hoofdpijn niet opgekomen. Maar die hoofdpijn, dat hoofdgevoel, bestaat al langer dan twee dagen. Dat wil zeggen, dat dit issue al langer speelt. Al vanaf het moment dat ik de intentie heb uitgesproken, energetisch gevoelsmatig meer dan verbaal, dat ik werkelijk mezelf ging worden. Ik ben alleen op die moment een richting ingestapt, waarvan ik dacht, dat het de juiste was. Daar ben ik nu op terug gekomen en gisteren ben ik er mee op stap geweest, naar ons thuis en dat is mij werkelijk bevallen. In plaats van dat het energie vroeg, leverde het juist positieve energie op. Waar ik dacht dat ik stil moest worden, ben ik juist een mens die moet buurten. Daar word ik nou vrolijk van, dat 'makes my heart tick'. Dat bracht ik gisteren, zaterdag, in de praktijk, en dat is goed bevallen. Ik ga vanaf nu ook meer dingen ondernemen, in plaats van verplicht, omdat ik vind dat dat zo moet, stil op de bank zitten met een boek. Ik heb meer baat bij dingen ondernemen.
Gisteren, zondag, voelde ik onderwijl ik naar een documentaire over Tommy Cooper zat te kijken, weer datzelfde hoofdgevoel als vrijdag en nog een aantal dagen daarvoor. Op die momenten gaat ook mijn hart sneller kloppen en begin ik te zweten en is het fijn om mijn wenkbrauwen hoog op te trekken. Dat plotseling opkomende gevoel duurt hoogstens vijf seconden en het voltrekt zich links boven op mijn hoofd. Een beetje onrustig word ik ervan. Ik heb het idee, omdat dat nu al voor de tweede keer is dat dit gebeurt, dat emotionele betrokkenheid, ergens helemaal in opgaan, in iets wat buiten mijzelf is, dat dat er iets mee te maken heeft. Ergens zo in mee gaan dat het net lijkt of ik word meegezogen in datgene waarin ik mij verplaats of beter nog, waarmee ik mij identificeer. In dit geval was dat dus (de documentaire over) Tommy Cooper. Ik voel mij op de een of andere manier verbonden met hem en kan een heleboel van hem leren, van hoe hij is of was als entertainer/komiek.
Hij is niet de eerste komiek die mij iets komt vertellen. Een jaar of negen geleden was het Groucho Marx, die mij een boodschap kwam brengen (dezelfde eigenlijk als de huidige). Die begreep ik wel maar snapte ik niet, of andersom. Charlie Chaplin kwam twee jaar geleden tijdens de Munay ki inwijdingen, maar die begreep ik helemaal niet. Die kwam in het geheel niet binnen en ging langs mij af. De begeleiding van Tommy Cooper snap ik daarentegen wel. Hij weet de juiste snaar te raken. Wat hij vertelt komt binnen. Zondagavond ben ik in meditatie gegaan en heb ik contact gemaakt met Tommy Cooper. Wat hij vertelde was helder en hij legde ook verbanden met zijn zegelfamilie in de Tzolkin in relatie tot de zegels in mijn profiel.
"Het lachende buikje"; ik weet nu uit ervaring hoe het voelt. Dit kan nu een ijkpunt vormen. Niets forceren.
Gisteren maandag, naar de dokter geweest. Mijn hoofdgevoel is, zoals ik het uitlegde aan de huisarts, een soort van spanningshoofdpijn. Alsof er iets op mijn hoofd ligt. Het is niets om me zorgen om te maken. Ik ben alleen angstig voor 'herhaling van' en dat is een grote trigger van het hele hoofdpijn gebeuren. De huisarts kan echter de angst niet wegnemen. Wat veel kans al een pak gaat helpen is, dat ik mezelf nu niet meer ga tegenwerken, maar gebruik ga maken van mijn werkelijke kwaliteiten en mijn schaduwkanten accepteer en omarm als deel van mij wat mij tot mij maakt.
De pedicure ontdekte gisteren een likdoorn, een naar binnen groeiend eeltstuk. Vanochtend las ik in een boek waarin ziekten en aandoeningen worden verklaard op psychologisch niveau, dat een likdoorn staat voor, opnieuw, in je hoofd zitten in plaats van in je lijf. Dat je meer met je gedachten (op een negatieve manier) bij anderen bent. Dat heb ik meegenomen op mijn wandeling naar de bus en ben er achter gekomen waarom ik niet in mijn lijf zit maar in mijn hoofd. Het heeft er volgens mij mee te maken, dat ik mijn lijf wel verstandelijk heb geaccepteerd inclusief mankement, maar op een dieper niveau nog niet. Ik zou anders geen reden weten om in mijn hoofd te gaan zitten. Een andere verklaring is, die met de vorige ook te maken heeft is, dat ik een bovengemiddeld stuk hersens heb en daarmee mijn eigenwaarde heb gemaakt tot wat hij is. Daarmee 'scoorde ik punten'. In mijn hoofd zit bovendien het alarmsysteem voor wanneer er iets mis is.
Amaya zei van het weekend dat alle vrouwen het waarderen wanneer mannen galant zijn. Dat heb ik vanmorgen getest door een vrouw voor te laten gaan voor de bus in te stappen. De beloning was een lieve glimlach: test geslaagd.
Bovendien, om terug te komen op daarnet, ik kamp ook met negatieve, boze, licht agressieve gedachten zowel naar klagende negatieve medemensen als naar mezelf toe. Voor een ander weet ik het goed uit te leggen hoe het zou moeten, maar het ook op mezelf toepassen is een ander paar mouwen. Als ik mezelf focus op mijzelf en niet op anderen, dan verandert dat. Ik dien mezelf blij te maken, dat hoeft niet afhankelijk te zijn van of iemand anders wel of niet klaagt en een negatieve kijk op de wereld heeft. Zelf positief zijn, intrinsiek, en dat ook kunnen blijven, omgeacht of een ander dat wel of niet ook is. Dat is namelijk hun stuk, niet het mijne.
Waterboys - Glastonbury Song: " I just found God where he always was": in mezelf. Dat mag ook nog wel eens dieper doordringen, opdat ik er ook naar leef.