Deel 13: eind 2013 t/m week 1 2014

Week 41/1

De wandeling van gisteren had ik gedoopt tot wandeling van de vergeving. Vergeving van mezelf. Vergeving van mijn gemiste kansen, van het ontkennen en het verwaarlozen van mijn talent en voor mijn tirannie en mijn gevoel minder te zijn (vanwege mijn mankement). Tegelijk ook meegenomen, dat ik mezelf vergaf voor de weg kwijt te geraken. De boel luchtig houden is een veel gehoord advies aan mijn adres.
Van de wandeling thuisgekomen, ben ik om de een of andere reden de dvd met een compilatie van de 8mm familiefilmpjes van het gezin van afkomst gaan zitten bekijken. De reden werd mij wel duidelijk tijdens het kijken. Ik zat op een bepaald ogenblik naar mezelf te kijken zonder schaamtegevoel vanwege imperfectie. Het is nu dat ik dit opschrijf, dat ik me pas besef, dat dit een uitkomst is van die vergevingswandeling.
Daarnet bij de psychologe geweest. Het ging uitstekend, mag ik wel zeggen. Ik heb mijn verhaal goed kunnen verwoorden en ga nu toch, in plaats van een enkele sessie, weer wel een EMDR-traject in. Wat langer dan vooraf was uitgesproken, maar dan komt het ook goed.
Als ik nu terugkijk op gisteren, dan valt het me op dat ik over het gebeuren van 12 oktober 2012 niet kan praten zonder geëmotioneerd te geraken. Dat vind ik goed. Iets anders wat dan opvalt, is dat ik de emotie ook makkelijk kan uiten.
Vanaf nu ga ik ook ervoor zorgen, dat ik het woord slachtofferhouding waar nodig vervang door een positievere omschrijving.
Het heeft me wel uitgeput. Zoals gezegd, was ik al moe voordat ik bij de psycholoog binnen stapte. Intensieve gesprekken de avond tevoren, als gevolg laat gaan slapen en vroeg wakker worden en dan weer een intensief gesprek op het werk.

Week 42/2

De autobiografie van Charles Chaplin is nu jammer genoeg uit. Ik weet nu inmiddels wel waarom hij op mijn pad is gekomen. Ik wist het eerst niet, maar toen het gevraagd werd, en ik het antwoord schuldig moest blijven, viel het ineens binnen: bewustmaking van mijn talenten en mijn valkuilen. Mensen kunnen raken met wat ik doe en secuurheid en perfectionisme. Dat laatste te ver doorgedreven is mijn valkuil. Daar ben ik de afgelopen maanden geregeld mee geconfronteerd in combinatie met een teveel aan ego.

Het valt me op dat het gros van de mensen die ik tegenkom een enger kader hebben van waaruit ze de wereld bezien dan ikzelf heb. Zelfs een enger kader dan dat ik ze krediet voor heb gegeven. Een enger kader, met weinig ruimte voor flexibiliteit en overzicht. Soms vraag ik me wel eens af of dat laksheid is of onwetendheid. Ik ben bang dat het het laatste gaat zijn, maar ook wel wat van het eerste. De mensen zijn over het algemeen zo gemakkelijk. Er wordt weinig moeite gedaan om zelf op onderzoek te gaan. Op het idee komen om zelf op onderzoek te gaan, dat gebeurt maar amper. Ligt dat aan dat men zo weinig mogelijk verantwoording ergens voor wil nemen? Of is het luiheid? Ik vraag het mij af. Als je zelf de verantwoordelijkheid niet op je neemt, kun je altijd de ander de schuld geven en ligt het nooit aan jou. Ik ben zelf een erg zelfstandig mens. Niet altijd zo geweest, omdat het mij ingeprent is geweest dat ik niet zelfstandig kon zijn. Maar in de grond ben ik altijd erg zelfstandig. Daarom zal bovenstaande wel eens een allergie van mij kunnen zijn. Ikzelf heb mijn slachtofferhouding zo ver ik kan overzien afgelegd en er voor gekozen om mijn leven in eigen hand te nemen. Goed mogelijk dat dat niet een vanzelfsprekendheid is, in tegenstelling tot mijn verwachting. Waarschijnlijk ben ik niet zo doorsnee als ik veronderstel dat ik ben. Daarom denkelijk dat ik ook bij veel dingen verbaasd sta over dat een mens iets niet standaard blijkt te doen. Wanneer ik uit ga van het gegeven dat ik eerder niet dan wel doorsnee ben, is het ook niet nodig mij druk te maken over waarom mensen de dingen anders doen dan ik ze doe. Zij zijn namelijk wel doorsnee, maar ik niet. Dat kan een hoop frustratie schelen. Dat is iets om mee aan de slag te gaan en in de gaten te houden.

Ik heb met een evenwichtiger en rustiger gevoel gewerkt in vergelijk met de laatste dagen. Minder gejaagd en minder vanuit het standpunt mezelf te willen bewijzen. Ik snap nu ook waar dat nerveuze van/in mij vandaan komt. Om met Tommy Cooper te spreken: "I know what's coming next". En daar wil ik al naartoe voordat mijn gesprekspartner zijn zin heeft uitgesproken. Dat komt ongeduldig over. Als ik mezelf nog meer dan nu 'laid-back' opstel, dan verdwijnt het nerveuze vanzelf; is het niet voor de ander dan is het toch voor mezelf. Amaya bevestigde het gisteren nog maar eens, hoe hoger in frequentie de energie is waarmee ik werk, hoe steviger ik manifesteer en hoe steviger ik van allerlei situaties aantrek om dat te kunnen doen.

Week 43/3

Het was een vermoeiend, bij gebrek aan een beter woord, weekend. Zaterdag en ook een stuk van de zondagochtend heb ik het boek 'het wonderbaarlijke voorval met een hond tijdens de nacht' gelezen.
Het weekend stond voor ons ook in het teken van bijzondere voorvallen. De hond in het boek werd vermoord; onze eigen hond schot achter mij langs weg, de poort uit, terwijl ik de vuilbak stond te legen. Hij is gauw teruggevonden op een veldje dicht bij huis. De volgende dag hebben wij ons buitengesloten omdat we allebei geen sleutel bij hadden.
Eigenlijk stond het weekend in het teken van een volgende fase in onze ontwikkeling. De emoties wisselden zich af van gefrustreerd en onbegrepen, wraaklustig en boos tot berusting en kalmte. En het besef dat ik iemand op het hart getrapt heb. Dat kwam wel binnen. Het besef maakte mij in een moment weer nederig. Tegelijk ook een prachtig advies gekregen, wat ook binnen kwam.
Overdag datgene wat we besproken hebben in het weekend, toegepast in de werkelijkheid van alledag en ik merkte dat het werkt. Op weg naar EMDR op dinsdag kregen we de grote test: pech onderweg, richting EMDR. We zijn allebei cool, calm, collected en composed gebleven. Als beloning uiteindelijk toch richting EMDR geraakt in de achtermiddag. en daar ook succesvol geweest met het wegpoetsen van angst.
Tijdens de sessie beseft, waar de draaiing naar controlefreak is ingezet: het allemaal in eigen hand willen houden. Ik heb toen (oktober 2012) tijdens die episode de boel niet in de hand gehad, overgeleverd aan de insulten die niet wilden stoppen, waar ik geen invloed op had. Vervolgens bang geworden. Dat is een manier om het te bezien. De ander kant is, dat ik er best goed uit gekomen ben, op wat trauma na. Het besef viel binnen, dat ik eigenlijk wel degelijk sterk ben en meer kan dan ik besef.

Week 44/4

"Wat does your soul sing to you?"
Wil je geloven, dat ik dat niet goed weet? Eigenlijk vraagt dat erom eens grondig op onderzoek uit te gaan.
Waar gaat mijn kern van zingen? Ik geloof eigenlijk dat ik het wel weet, maar dat ik het nog niet aandurf om daar ook echt aan toe te geven en er voor te gaan. Tot nu toe heb ik zekerheid laten prevaleren over risico. Aan de andere kant heb ik het zo goed weggemoffeld, dat ik moeite zal moeten doen om het helder boven water te krijgen.
Maar wat maakt mijn ziel aan het zingen en wordt het niet eens tijd daaraan te gaan beantwoorden door er gewoon voor te gaan? Het blijkt wel uit de complimenten de afgelopen week, dat ik meer kan en in mijn mars heb, sterker ben, dan ik van mezelf denk. Mijn ego mag daarbij een dienende rol spelen.
"Als een ander jou graag anders wil zien, passend in het beeld wat hij van jou heeft en zo wil houden, wil dat zeggen dat hij jou niet respecteert. Hij accepteert jou niet zoals je bent op dat moment."
Iemand wordt over het algemeen wel geaccepteerd wanneer hij voldoet aan de voorwaarden, die de ander dan stelt. Iemand in zijn waarde kunnen laten, is een groot goed. Daar hebben wij allemaal in te leren, mezelf incluis. Juist omdat ik het zelf ken en beleefd heb en er mij bewust van ben dat ik het ken en beleefd heb, kan ik het aan een ander overdragen. Datzelfde geldt voor het stellen van voorwaarden opdat je geaccepteerd wordt. Dat ken ik. Als je maar goed in je ego zit en die de overhand laat hebben over je hart, dan krijg je dat. Het komt uiteindelijk voort uit angst voor van alles: is de mens in het algemeen bang voor verandering? Ik zou er niet van verschieten. Is de mens in principe lui? Is de mens bang om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen leven? Weet de mens over het algemeen eigenlijk wel, dat je je eigen leven in de hand kan hebben? Is de mens bang van zijn eigen kracht?
Ik ben van mijn eigen kracht zelf al goed verschoten. De snelheid en de hevigheid, waarmee ik de laatste tijd manifesteer, is iets om mee rekening te houden. De vraag die ik mezelf dan ga stellen is: wat maakt dat mijn ego nu zo'n belangrijke rol speelt en waarom?

Week 45/5

Een lekkere wandeling gemaakt met Aaron. Ik leer steeds meer de reinigende kracht van een wandeling kennen. Gisteren voor de wandeling was ik een beetje chagrijnig. Teruggekomen van de wandeling was het helemaal weg. Vanochtend wakker geworden met buikpijn die nu over is. De buikpijn niet erkennen en beantwoorden in eerste instantie, bracht mij uit mijn centrum. Dat had ik niet verwacht. Opa maakt zich kenbaar via de geur van zijn huis, zoals ik het gekend heb. Dag Opa. Bij Opa te rade gaan over de Sinterklaaskwestie.
Gisteren ook een voor mijn toenmalig energielevel te inspannend boek beginnen lezen.
De EMDR van gisteren ging weer goed,. Het eerste pijnpunt weggewerkt van 2 naar 0 en het tweede pijnpunt beginnen opruimen terug naar 4. Volgende keer weer verder. Ook deze keer niet overdreven moe.
Moeder aan de telefoon gehad. In verband met Sinterklaas mogen we nu wel een kado meenemen, in plaats van eerst niet. Dat is toch fijner, vind ik, dan met niks aan komen zetten. Daarna wat gelezen in 'Cargo', een bijzonder boek in de zin van ongewoon. Ik ben uiteindelijk ook nog in 'Chaplin' en in 'Afdalen naar je ziel' begonnen.
De test van vandaag: hoe behoud ik mijn zelfvertrouwen wanneer er niet direct of maar lauwtjes gereageerd wordt om mijn communicatie. Dat zat wel goed. Vanuit het bewustzijn, dat ik het knaagje van de eerste instantie wel herken van 10 jaar geleden, maar dat ik het nu kon wegzetten en de aardige meneer heb kunnen zijn in plaats van de gefrustreerde moeial. Zelfvertrouwen voelt ook helemaal anders dan hoe ik mij gewoonlijk voel.

Week 46/6

Charles Chaplin begin ik op steeds meer en steeds diepere niveaus te begrijpen. Wat wil ik daarmee zeggen eigenlijk? Zijn manier van doen, het karakter van de Tramp, met die manier van doen, heb ik connectie. Dat past bij mij, bij mijn Zijn. Plus, viel het mij in eerste instantie binnen gisterenavond, toen ik een van zijn Keystone-films zat te bekijken, heeft hij zijn eigen ervaringen gebruikt als (sub)thema's voor zijn (latere) films. Toen ik dat zo voor mijzelf verwoordde gisteren, zei een stemmetje: "Is dat ook niet wat jij zo graag wil doen"? En dat klopt inderdaad. Bovendien doe ik dat nu al in mijn dagelijks leven en hoe ik mij profileer in gesprekken enzovoorts. Alleen dan zonder diepgang. Het basisidee is hetzelfde. Met onderwerpen als slachtofferhouding, erkenningszucht, bewijzingsdrang, vertrouwenskwesties in al zijn facetten, spirituele ontwikkeling die daar uit voortvloeit, de relatie met vrouwen en sexualiteit. Dat zouden nogal eens onderwerpen zijn om iets mee te gaan doen in artistiek-creatief verband. Benieuwd waar de stroming mij heen brengt. Dan gaat het om wat past in het moment, niet wat ik wil dat er gebeurt.
Met bovenstaande ben ik het nog steeds eens, ook 24 uur verder. Gisteren heb ik iets gedaan buiten mijn comfortzone. In iets toegestemd waar ik het in eerste instantie, vroeger, vanuit ego, niet mee eens zou zijn geweest. Nu vond ik het voorgestelde geen logisch idee, en nog steeds niet, maar gevoelsmatig begreep ik het wel. Alleen zat mijn ego eerst nog in de weg. Binnen het half uur waren de tegenwerpingen verdwenen en kon ik een unaniem antwoord geven. Op het moment dat de vraag werd gesteld, wist ik dat dit een serieuze kans was om een stapje verder te komen in vertrouwenskwesties, waarin ik het gevoel krijg dat ik niet gewaardeerd word, en in hoeverre dat nu echt waar is, of verzonnen door mijn ego. Ik heb het vraagstuk mooi kunnen ontleden en wegzetten.

Week 47/7

Ik weet even niet goed waar te beginnen. Vrijdag stond ik niet goed in mijn centrum. Na 1630 uur was dat voorbij en heb ik daarna een fijn weekend genoten.
De volgende dag, gisteren, een Spiegelwandeling gemaakt. De intentie meegenomen om een stukje ego dat in de weg zit op te lossen. Om de wandeling op scherp te zetten, kon ik mijn fototoestel niet vinden.
Onder het wandelen ben ik aan de gang gegaan met het oplossen van overtollig ego. Op zaterdag was het woord nog misgunnen, maar even later kon ik niet meer terughalen waarom dan. Die gedachte geschrapt, na een aantal keren op nieuw te bekijken. Ik kon er niks meer mee. Stilgehouden bij een boom om daar dus achter te komen, trekt een koe mijn aandacht. Ze kijkt naar mij en gaat fier rechtop staan. Dat was een boodschap van koe aan mij. Ik heb de koe bedankt.
Ergens halverwege kom ik tot een voorlopige maar wel definitieve conclusie., dat liefde en vergeving de oplossing is. Dat ik wat ik als probleem ervaar, vanuit positiviteit benader. Dat vind ik uit en beslis ik net voor de afslag naar de lange rechte weg naar huis. Daar om ik een protesterend ego tegen. Dat was te verwachten. Maar die boodschap is wel blijven hangen. Mijn ego zoekt nog altijd naar erkenning door iemand buiten mij. omdat hij vindt dat hij dat inmiddels wel heeft verdiend. Dat mag vanuit zijn perspectief misschien wel waarheid zijn, maar wanneer ik de erkenning geef aan mijzelf is bevestiging van buitenaf niet meer belangrijk. Wel leuk, natuurlijk, maar ik ben er niet meer van afhankelijk. Ik heb het mezelf al gegeven en daarmee zou ik vervuld mogen zijn met erkenning. Achteraf geloof ik dat deze wandeling iets weg had van het bezoeken van de kamer van de wond in het kader van soul retrieval.

Week 48/8

Het is vrijdag en nu pas eigenlijk goesting om te schrijven. Deze week verlof gehad en het was heerlijk. We zijn zondag naar een drumcirkel geweest in Deurne. Dat was een hele belevenis. Heerlijk gedrumd met een man of 16 en van alles losgemaakt. Fysiek zowel als psychisch. Later in de week kreeg ik last van mijn tanden, holtes en af en toe mijn keel, die ook zondag liet weten, dat het voor mij daar te doen is, wil ik gaan naar buiten brengen wat van binnen zit. Verder lekker gelezen.
Deze week heb ik de boekenbon van mijn verjaardag van een half jaar geleden verzilverd. Een trilogie van Murakami en een boek op aanraden van Amaya had ik al vast toen ik ineens een biografie van Marilyn Monroe zag, die mee wilde. Gisteren kwam als klap op de vuurpijl ook de hernieuwde biografie over Charlie Chaplin uit. Zelden een boek met zoveel verwachting, verlangen en kippenvel ontvangen. De dvd-box met zijn grote films was ook gearriveerd.
In de loop van de week, ik geloof woensdag, nog naar mijn ouders geweest. Fijn gewandeld rond de wallen en dat samen met onze Aaron, die ook bij ons thuis naar binnen mocht. Wat een feest.

Week 49/9

Gisteren was een bewogen dag, die afwisselend vanuit ego beleefd en op gevoel beleefd werd. Mezelf werkelijk neer zetten zonder ego en zonder behoefte aan waardering of erkenning van buitenaf. Of te wel positief bekeken en verwoord: in mijn sjamaan zijn gaan staan en daarmee mijzelf erkennen.
'S Morgens op controle geweest naar de neuroloog. En op weg naar huis in de buurtbus gezellig gepraat met wachtende mensen en de chauffeur. Vervolgens op weg naar EMDR. Deze sessie op zich was prachtig, intens, verhelderend omdat deze bevestigde dat ik het wel zelf kan.
Ik ben toch wel eens benieuwd wat er zo belangrijk is aan steeds maar gelijk te willen hebben en het niet willen snappen dat bijna niemand ziet wat ik zie en daar weer boos over worden. Wat bereik ik er nou eigenlijk mee, behalve een halve nacht verloren slaap en ergernis en een rot gevoel van binnen? Niks, maar ik kan er ook niet mee stoppen. Dat kan ik wel, dat heb ik dinsdag meegemaakt. Als ik het niet kan, dan wil ik het waarschijnlijk niet. En dan hou ik mezelf uit mijn slaap en draag ik daar de andere dag de gevolgen van.
Gisteren kreeg ineens antwoord op de vraag waar ik nu al een tijd mee worstel. Waarom het niet lukt en ik mij vervolgens vertwijfeld afvraag: waarom niet?
Iets uitleggen aan iemand anders volgens mijn eigen manier van denken en beredeneren en werken. Dat is niet zo vanzelfsprekend als ik verwacht had. Ik ga van A naar C via B, maar als dat voor mij simpel is en gesneden koek, kan het goed zijn, dat iemand anders dat pas begrijpt via vele kleinere tussenstapjes, omdat dat zijn of haar weg is op weg maar weten en begrip. Als die ander een stapje overslaat of mist, snapt hij/zij het niet meer. Deze heeft die andere stappen echt nodig. Het is dus geen onwil maar onkunde omdat het te rap gaat als je direct van A naar C gaat, via B. Het wordt wel begrepen als er de tussenstations aangedaan worden die de ander nodig heeft om tot begrip te komen.

Week 50/10

Eerst meende ik, dat Conceptual Continuity en de betekenis die Frank Zappa er aan heeft gegeven, niet overeenkwam met hoe het aan mij gepresenteerd werd, maar nu ik er nog eens op herkauw, klopt het wel. Om tot begrip te komen van de wereld, loopt ieder mens bepaalde stappen af. De een loopt anders dan de andere maar, ieder heeft zijn manier van de wereld begrijpen en dat komt in alles wat een mens doet terug. En zo kan de connectie met Conceptual Continuity wel gelegd worden. Frank Zappa paste dit toe op het maken van zijn
albums.
Zondags zowat de hele dag besteed aan lezen. Miles Davis laat in zijn autobiografie mij een spiegel zien. Hij voelde zich zoals ik mij voel nu, voor wat betreft bewijzingsdrang, erkenningzucht en het gevoel van (on)rechtvaardigheid. Die bewustwording maakt connectie met mijn ontwikkeling richting het loslaten van en omgaan met deze drie ego-gestuurde schaduwkanten. Het maakt ook connectie met het boek van Villoldo wat ik nu ook aan het lezen ben “Hoeders van de Aarde”.
De weg van de held, zoals de eerste van de vier inzichten noemt, behelst 4 delen: niet oordelen, niet lijden, niet hechten en als laatste leef in schoonheid.
Wanneer je oordeelt, lijd je als je aan dat oordeel vasthoudt en het je zijnstoestand laat beïnvloeden. Daarom is het belangrijk niet te hechten. Leven in schoonheid, spreekt voor mij voor zichzelf. Overdrachtelijk gesproken dan.
Wat je aandacht trekt, “groeit” en beweegt zich naar manifestatie. Wanneer je aandacht schenkt aan de mooie dingen in jouw leven, trekt dat dus datgene aan wat nodig is om te manifesteren. Alles wordt een self-fullfilling prophecy als je het maar aandacht schenkt vanuit je hart. Ik merk dat ik daar moeite mee heb. Ik merk ook, dat ik ben opgevoed/-gegroeid in een idee van tekort (dat lukt/gaat/kan toch niet). Dat laatste vraagt ten eerste om langdurige permanente omkering, omdat zonder dat de rest niet gaat werken.
Soms zomaar uit het niets, heel gek, want ik ben bezig met een ego-kwestie en dat heb ik dan opgelost, dan is er een gevoel van rust en vrede om dan plots onder bijvoorbeeld het wandelen met de hond, ineens iets naar boven komt borrelen, wat op dat moment volkomen irrationeel is, want het is niet werkelijk aan de hand, laat staan of het ooit echt zal plaatsvinden, en kom ik weer in een negatieve, op ego-uitspattingen gebaseerde innerlijke dialoog die tot in mijn slaap toe doorgaat. Dat is dan mijn zelf-aangezwengeld lijden door alvast te oordelen.
Ik denk nu even aan vorige week, toen ik tijdens de EMDR de onwillekeurige bewegingen kon stoppen. Ik heb me nog niet beseft dat dat dus ook geldt voor bewegingen van de mind. En ook voor het creëren uit lijden/tekort hebben aan iets.

Week 51/11

Het lezen in Hoeders van de Aarde kost wat meer moeite dan vorige week. Ik geloof, dat ik er nog even niet helemaal aan toe ben. De inzichten van de held(slang) en de Lichtstrijder (jaguar) zijn heel aards. Het inzicht van de ziener (kolibrie) is al wat kosmischer en het inzicht van de wijze (adelaar) al helemaal.
Voor het eerst sinds tijden me weer laten meeslepen in de waan van de dag en dat merk ik nu gelijk. Als ik geen tijd neem om dan te ontspannen neem ik het mee naar bed en in mijn slaap en dat voelt niet goed.
Frappant is dat ik dan in vergelijk met een 2 een half jaar geleden een stuk assertiever ben, maar als puntje bij paaltje komt, als je voor jezelf gaat staan wordt het ineens niet meer gewaardeerd. Hoe krom kan de wereld zijn. Maar ik ben blij dat ik het goed heb neergelegd met de juiste energie en argumenten. Daar ben ik trots op. Ik mag nog leren om het te laten waar het hoort en het daar laten liggen.
De tekeningetjes van Bitstrips vind ik echt leuk. Daar kan ik op een simpele manier mijn lieve humor kwijt.

Week 52/12

Het eind van vorige week was even wat minder leuk. Druk maken, tegen mijn gevoel ingaan, trekt veel energie bij mij weg en haalt mij uit mijn balans. Ik krijg geen gehoor op mijn verhaal van onterechte afwijzing op een sollicitatie . Het werd mij duidelijk, dat dat niet ligt aan mij, maar aan de manier waarop het systeem werkt. Ik herken het patroon er in, verwoord het en word dus gevaarlijk. Ik los het op vanuit liefde, zodat ikzelf ook niet meer zomaar uit balans geraak. Ik ben er mij van bewust en heb het dit weekend recht kunnen trekken en ik wil dat ook zo houden. Ik dien mijn eigen weg te gaan, dat is mijn “uit de comfortzone stappen”. Go my own way. Daar verlies ik misschien vriendjes mee, omdat die niet meer passen, maar er zullen nieuwe voor opstaan, die like-minded gaan zijn.

Week 1/13
Het is inmiddels 2014. Het was gisteren weer zo'n geval van op aarde komen, na een week een half in onze eigen bubbel gezeten te hebben. Daar hoor ik volgende keren beter rekening mee te houden. Mijn balans is dan een eind zoek. Dan ga ik mij druk maken om zaken waar ik mij niet (meer) druk om zou moeten maken