Deel 14: de eerste 3 maanden van 2014

Week 2/1

Catch 22 speelt de laatste weken geregeld door mijn gedachten. "Yossarian lives". Dat geloof ik echt. Je ziet het zo vaak terug in de huidige wereld. Vanuit mijn optiek, dan. Er valt eigenlijk niet aan te ontkomen.
Wanneer je het in eigen beheer houdt, heb je alles zelf in de hand. Je draagt daar dan wel de verantwoordelijkheid voor, maar die kies je dan ook bewust.
Wanneer je jezelf gaat profileren levert dat weerstand op. Weerstand die goed eens het gevolg kan zijn van jaloezie, omdat een ander dat wat jij doet wel zou willen doen, maar dat niet durft.
Diegene die zich profileert wordt een hoge boom die veel wind vangt. Ook daar hou je rekening mee. Zo werkt de wereld. Is dat leuk? Nee, niet altijd.
Ik ben daar ook mee bezig. Ik vind hoe de wereld werkt best zuur. Waarom? De eerste 38, 39 jaar ben ik niet gezien voor wie ik was omdat er een boel (zelf)medelijden in de weg zat, waardoor ik ongewild en soms onbewust in een slaschterrol werd gemanoeuvreerd of me liet manoeuvreren. Nu zet ik stappen om het ander te gaan doen. Ik laat me wel zien en ik word net zo goed niet gezien voor wie ik ben. Dat geeft op het moment nog frustratie. Dat wil ik loslaten. Omdat het niet dient, simpelweg omdat of ik nu wel mijzelf laat zien of dat niet doe, ik zal niet gezien worden voor wie ik ben door degenen van wie het had gehoopt en verwacht. Stoppen met hopen en verwachten levert op dat de frustratie oplost.
Af en toe begrijp ik mezelf niet. In feite kan ik precies pinpointen wat ik hoor te doen, maar op de een of andere manier loop ik bij volle bewustzijn moedwillig in tegengestelde richting. De vraag is: Waarom trek ik het me zo aan? Ik ben allergisch op onrecht en ik vind dat dingen horen te kloppen en horen te ontvouwen op een logische manier. Ik kom er achter dat het bijna nooit het geval is. En daar kan ik me over opwinden.
Ik heb er bewust voor gekozen om de wereld te bezien vanuit adelaarsperspectief. Ik ging er vanuit dat de rest van de wereld dat ook zo doet. Ik ben er al achter gekomen dat dat niet zo is en dat het leidt tot frustratie wanneer ik vergeet dat ik het bewust ben dat het zo is. Maar om mij ook daadwerkelijk in te stellen op het gegeven dat er verschil is in perspectief, voor wat betreft het bekijken van de wereld en dat ook accepteren is een tweede. Het is vaak zo dat ik vanuit mijn perspectief wel gelijk mag hebben, maar dat betekent niet dat er aan de situatie iets kan worden gedaan. Accepteren dat het zo is, doen alsof het er niet is maar het wel weten en het niet aan mijn hart laten komen. Zonder dat het ten koste moet gaan van mijn assertiviteit en mijn integriteit en normen en waarden met betrekking tot wie ik ben.

Week 3/2
Vandaag is Purk mee op stap in de binnenzak van mijn jas. Omdat hij al even mijn uitgesproken belangstelling geniet, maar ik er tot vandaag niet echt tot werd aangezet om er daadwerkelijk iets mee te doen, ging ik eens kijken waar varken nou precies voor staat, symbolisch gesproken. Het woord loslaten kwam geregeld voor.
Gisteren had ik het afsluitend gesprek met de psycholoog. De verwachting is uitgesproken, dat het goed gaat komen, nee, dat het al goed is en dat het zo zal blijven. Opnieuw een gedeelte afgerond en losgelaten

Week 4/3

Op zondag gaan wandelen, vroeg, rond 10.00 uur voor ruim 10 kilometer. De wandeling had als thema mezelf loslaten wat niet meer past in mijn leven en daarnaast mezelf zuiveren.
Gedurende 11 weken werken naar een doel met het Intensive programma van Janosh . Mijn doel is om mijn talenten te gaan leven, te gaan manifesteren met een gezond ego. Centraal staat accepteren met als doel om op een nul-lijn te komen van waaruit de weg naar het doel wordt ingezet. Niet oordelen, geen slachtoffer spelen plus nog een aspect wat ik even ben vergeten.
Ik ben een vurige mens, die zijn emoties op niet mis te verstane wijze kenbaar maakt. De manier waarop is heel intens, hoewel al minder dan eerst. Mijn intentie is om die intensiteit van uiten te reguleren maar een acceptabel nivo voor mezelf en anderen.
Sinds de Intensive is begonnen en ik daarin mijn intentie/doel heb neergeschreven is mijn ego, zoals verwacht weer beginnen opspelen. Een gevoel van oneerlijkheid, onrechtvaardigheid, speelt op zo gauw ik thuis kom. De vaststelling dat de een wel negatief zich mag uiten de hele dag door, maar als een ander dan 1 x zijn grieven neerlegt, is dat van het goede teveel. Dat stuit mij tegen de borst. Ik weiger dat te snappen. Tot nu toe weiger ik te geloven dat het kan bestaan dat zoiets gebeurt en dat dat de betrokkenen zelf niet opvalt. Op een of andere manier heb ik er zelf om gevraagd om het voor mijn voeten gegooid te krijgen. Maar ik weet nog niet hoe er mee om te gaan, zo dat de ander in zijn waarde wordt gelaten en ik gewoon op zijn minst neutraal kan zijn, in plaats van verongelijkt dat zoiets kan bestaan.
Ik vind dat ik ergens recht op heb, na jarenlang enzovoort. Maar zo schijnt het niet helemaal te gaan, kom ik nu achter. Het ligt niet aan een verschil in bewustzijnsnivo, maar ik weiger dat in te zien. Dat is een goede voor op het accepteer lijstje van intensive. Accepteren dat ik mij niet op hetzelfde bewustzijnsnivo begeef dan de meeste van de mensen waar ik mee te maken krijg. Accepteren dat die mensen niet zien wat ik zie. (Daar komt ook mijn frustratie vandaan). Accepteren dat ik daarom anders ben dan de meeste anderen. Accepteren dat hoge bomen veel wind vangen, dat witte raven opvallen in een zwerm zwarte. Accepteren dat zwarte raven zich niet zo op hun gemak voelen met een witte raaf, omdat ze zich dan bewust worden van allerlei zaken waar ze liever niet stil bij staan. Accepteren dat je daarom niet de erkenning en de waardering krijgt, die je vindt dat je verdient.
In de bus viel mij binnen waarom ik mij zo kan opvreten over zaken die niet naar mijn zin gaan. Ik heb ergens een tijd geleden aangegeven, wat ik ga doen. Dat was niet specifiek genoeg. Ik ben te algemeen geweest. Het was iets in de strekking van: vanaf nu neem ik Het in eigen hand. Ik had beter gezegd: ik neem mijn eigen leven in eigen handen. Dat bedoel ik dus vanaf nu: ik neem mijn eigen leven in handen. Vanaf nu concentreer ik mij op mijn eigen leven, mijn doen en laten.
Met de vorige intentie impliceerde ik dat ik ook andermans leven mijn normen en waarden op wilde leggen.

Week 5/4

Zoals vorige week vrijdag al aangegeven stond dit voorbije weekend in het teken van 3 dingen. Ten eerste wandelen. Zowel zaterdag als zondag deze keer.
Met Intensive ben ik ook aan de gang gegaan. De meditatie en de activatie beiden eenmaal gedaan en op Zondag met de opdracht bezig geweest. Wie wil ik een brief schrijven om een en ander af te ronden, wat voor mijn gevoel nog ergens in het onbestemde hangt. Ik ben mijn hele veertig jaar langsgelopen en ben tot 10 geraakt waarvan er misschien nog een a twee gaan afvallen of in elkaar geschoven worden.
Wat ik dan precies wil gaan vertellen, daar ben ik nog niet aan uit.
Het tweede deel is mijzelf een brief schrijven, die een ander gaat voorlezen aan mij.
Het ging vandaag alle kanten op. De structuur is een beetje weg. Ik wil alles doen en dat allemaal tegelijkertijd. Dat breekt mij op. Dan gaat het te snel en dien ik pas op de plaats te maken. Ik ben daar niet altijd even goed in. Maar de eindstreep, of beter de voorlopige eindstreep, is in zicht. Daarna kan het tempo weer terug naar normale waarden.
Gisteren een belangrijke ontdekking gedaan. Ik weet nu waar mijn perfectionisme en mijn faalangst vandaan komt. Op een onredelijke manier heb ik bij het ontdekken van fouten door een ander, het gevoel dat dat iets wat ik leuk vind om te doen, van mij afgepakt gaat worden. Omdat te voorkomen moest ik dus perfect worden. Dan kon het niet worden afgepakt. Ik ben daar een groot gedeelte van de dag nog mee bezig geweest. De bewustwording is er. Het gevoel is dus niet origineel van mij. Het is mij aangepraat, opgelegd. Dan kan ik er ook weer vanaf komen, door het niet persoonlijk op te nemen.
Hoe word je bang gemaakt voor het licht, door het af te schilderen als iets waar je bang voor moet zijn. Ik mag mijn angst om fouten te maken en de door mij verzonnen consequenties die ze hebben, los laten. Ik mag van fouten leren. Een robot maakt 0 fouten. Ik ben geen robot. Tenminste de laatste keer dat ik gekeken heb toch niet.
De tweede meditatie van Intensive gaat over het Innerlijke Kind dat wij allen hebben. De vraag is om daar aandacht aan te schenken, al was het voor 5 minuten per dag: te doen wat je als kind graag deed. Ik werd me bewust dat ik de laatste tijd al ruim baan geef aan mijn innerlijke kind via mijn voorliefde voor knuffels en samenhangende lollige schattige beestjes.

Week 6/5

Het tweede deel van de Intensive cursus. De komende twee weken staan in het teken van verlangen. Waarvan krijg ik kriebels als ik er aan denk of mee bezig ben. Waar word ik ongeduldig van? De derde ben ik even kwijt. Nee ik heb hem weer: waarbij voel ik mij gans op mijn gemak.
Vanochtend ga ik mijn verlangen, zoals ik dat vandaag voel, benoemen en de komende twee weken een intentiebord bijhouden waarop ik van alles ga plakken, schrijven, dingen doen, waar ik of blij van word of een van de andere twee criteria.
Cijfers, schrijven, knuffels zijn in ieder geval drie dingen die daar op komen. Een eigen zaak, sjamaan zijn, Tzolkin, praten, koken, zijn ook van die dingen.
Zoals zo vaak stuiter ik, voor ik de door mij bedoelde kant uitga eerst in tegengestelde richting. Onrecht en Onbegrip hand in hand werken bij mij als een rode lap op een stier. Dat was al bekend en is dus niks nieuws. Het blijft terugkomen. Wanneer niet in balans, kan het bij mij nog alle kanten op. Achteraf ga ik dan nog herkauwen. Een slechte gewoonte die negatief zowel als positief voor mezelf en omgeving niet fijn is.
De oma van Amaya is overleden, niet geheel onverwacht. Amaya blijft nuchter maar ik ben er verdrietig van.
We hebben nooit heel veel woordjes gewisseld, maar ik had wel gevoelsmatig een lieve band met Oma. Daarom greep het mij toch wel aan. Wat zulke gebeurtenissen betreft, dan merk ik echt dat ik toch wel een gevoelig/gevoelsmens ben. Ondanks dat ik weet dat het goed zit en dat ze nog in goede handen is, past het bij mij om er emotioneel onder te zijn.
Gisteren in een moeite door er ook bewust van geworden, dat Caitlin en ik een gevoelslijn hebben. Daar kwam het kortademige gevoel ook vandaan. Dat is namelijk helemaal niets voor mij. Die onrust was dus grotendeels bepaald door de onrust van haar. Wij wakkeren wel een en ander in elkaar op. Negatief en positief, dat laatste vooral de laatste tijd.

Week 7/6

Een beetje een raar weekend was het wel. Vrijdag hoorden we het hele verhaal rond de dood van Oma. Dat was toch wat ingewikkelder dan verwacht, omdat de politie er zich mee moeide vanwege het ongeluk van de dag voor overlijden en alles daarom heen. De andere dag stond in het teken van het 50 jarig huwelijk van mijn oom en tante. Ik heb me kostelijk geamuseerd.

Week 8/7

Dit weekend mijn intentiebord voor de cursus Intensive van Janosh afgerond. Hij werd er niet mooier op, wel vollediger. Bovendien kreeg ik ook nog een code voor een extra activatie. Die was heel mooi, vond ik. Zondags voor het eerst ook weer de andere activatie en de meditatie gedaan die hoort bij deze opdracht. De meditatie innerlijke kind heb ik er aan vooraf laten gaan.
Vannacht slecht geslapen. Veel over van alles liggen malen om uiteindelijk een half uur te gaan lezen om mijn kop wat rustiger te krijgen. Voordien er even uit geweest om in communicatie te treden over wat ik nu het beste kan doen. Het malen stopt als ik dat wat mij tot malen aanzet kan ombuigen naar iets wat zijn gewichtigheid verliest. Dat is wel aardig gelukt. Het is al een heel stuk rustiger in mijn kop. Een soortement van acceptatie is langzaam over mij heen aan het komen. En belangrijker, ik sta het ook toe. Gisteren was het nog geen tijd om werkelijk te rusten. De avond was nog met vertier ingepland.
Wat mij nu ook invalt is dat mijn attachment level mbt verzuimdesk de 4 of 5 wel aan het aanraken is. Of aangeraakt heeft. Ik voel dat het begint te zakken en een realistischer beeld aan het verkrijgen is. Dat is wel belangrijk, want dat leidt tot minder gechargeerde reacties. De mening ben ik nog wel toegedaan maar ik laat het niet meer aan mijn hart komen.
Situaties blijven zich voordoen, waarin ik een tijdje geleden boos iom werd. In elk van die situaties kan ik mij nu wel evenwichtig mijn mening aangeven, zonder boos te worden. Dan valt Amaya ziek en werd ik eerst al boos bij de gedachte dat we vanavond geen boodschappen kunnen doen en bij het idee dat mijn geplande bezigheden in het weekend niet meer zullen plaatsvinden zoals gepland. Met zulke situaties kan ik nu beter omgaan dan eerst.

Week 9/8

Vanaf vrijdag slaap ik op de logeerkamer. Amaya is uiteindelijk ziek gevallen en krijgt het meeste rust wanneer ze alleen slaapt. Met de deur dicht waande ik me werkelijk in een bubbel waarin tijd niet bestaat.
Dit is eigenlijk een voorproefje van hoe we verder willen gaan leven. Ieder slapend in zijn eigen energie in zijn eigen bed op zijn eigen kamer.
Het voor mij zo'n belevenis, dat ik even niet meer zo goed wist, wat ik er mee moest. Her voelde goed, maar mijn verstand kon het niet zo geloven. Ook overdag gingen we namelijk ons eigen gang. Deze nieuwe vorm was zo weids omkaderd dat ik even niet goed wist wat er mee aan te vangen.
Hoe houd ik me staande in tegenwerkende situaties. Ik uit me daar nog wel over, maar kort en minder hevig dan eerst en daarna is de frustratie ook weer weg. Dat vind ik een heel verbetering vergeleken met voorheen.

Week 10/9

Gisteren kwam ik terug van wandelen en besloot ik toch eens op te zoeken, hoewel ik het eigenlijk al wist, wat mijn likdoorn mij wil vertellen. Ik uitte voorheen mijn boosheid. Vervolgens heb ik besloten om niet steeds weer kritiek te krijgen op de boos annex gefrustreerd geuite kritiek die ik had. Dat niet uiten heeft de likdoorn tot gevolg gehad, want ik uit de kritiek nu in mijzelf tijdens 'eeuwig' durende gesprekken. Het feit dat ik dat doe, wil zeggen dat ik meer in mijn hoofd zit dan aards bezig ben mijn verlangen te manifesteren. Mijn likdoorn wil dus eigenlijk zeggen dat mijn intentie om mijn kritiek niet meer boos te uiten op een andere cq betere manier kan worden opgelost.

Gisteren ontdekte de pedicure, die ook een kei van een voetreflextherapeute is, aan mijn eksteroog, dat er een woede schuilt in mij en dat dat zich aftekent in mijn darmen. Dat is de woede/frustratie waarvan ik besloten heb, die niet meer te uiten verbaal naar buiten, maar intern verwerk. Met dit dan tot gevolg. Is dit de bedoeling, dan? Ik concludeer even heel gemakkelijk, dat ik nog altijd (teveel) belangrijk vind wat een ander zegt. Daar moet ik eigenlijk schijt aan hebben en gewoon mijn eigen gang gaan. De ander ziet niet wat ik zie. De ander speelt de hoofdrol in zijn eigen film van zijn leven. Ik in die van mij, maar ik eis hem nog niet op. De figuranten en bijrollen zijn belangrijker.
Vandaag werd ik mooi gespiegeld door iemand die precies dezelfde zegel en toon heeft in de Tzolkin. Een betere spiegel kon ik niet krijgen. Geweldig. Zover wil ik het niet laten komen, terwijl ik het aan de andere kant ook weer helemaal begrijp. Maar zover in de achterdocht en vertrouwenskwestie vallen, dat gaat mij niet gebeuren. Ik ben vandaag ook beziggehouden met mijn kwetsbaarheid. In eerste gedachte, meende ik een schild te kweken om mij te beschermen. Een stap terug te doen en een pantser aanleggen, waar doorheen niet is te komen. Nu heb ik wel dat soort bescherming nodig, een doorkijkspiegel zal ik maar zeggen, maar in plaats daarvan maak ik een stapje naar voren om mij kwetsbaar op te stellen met de intentie op die manier ook onkwetsbaar te worden omdat er niets te kwetsen valt. Dat vergt nogal durf.

Week 11/10

Gisteren was het een fijne dag met veel dingen waar ik van kon leren. Om een open vat te zijn bijvoorbeeld. Open in de zin van onbevooroordeeld, zonder vooringenomen mening over dat wat binnenkomt. Dat lost mijn gechargeerde, geladen reacties op. Kan ik dat, ja dat kan ik. Het betekent wel dat ik mijn veeleisendheid naar anderen, mijn verwachting daarin, dien los te laten. Mijn principes mogen er nog altijd zijn. Wanneer ze van toepassing zijn, zijn ze nuttig. Wanneer ik ze te onpas gebruik, opgelegd aan een ander, zijn ze een last.

Week 12/11

De energie van vandaag vraagt mij om dat wat nog vraagt getransformeerd wil worden, te veranderen. Negativiteit en verongelijktheid vraagt daarom. Daarom viel mijn oog op het kaartje wat ik anderhalf jaar geleden op de Levenskunstbeurs kreeg. Ik heb het nu ook meegenomen. Als je een oordelende reactie voelt opkomen, of een van afgewezen worden of van verzetten tegen, stel je dan het tegenovergestelde voor.

Week 13/12

In feite is het negatieve energie van jaren die zich nu bevrijdt weet. Daarmee dat dit gevoel ook voortduurt.
Met de laatste webcast van Janosh voelde ik bij de activatie zeer sterk bovenstaand omschreven gevoel. Het heeft te maken met een energetische verbinding die niet meer past, maar die evengoed in mijn systeem blijft omdat ikzelf er geen afscheid van neem, niet duidelijk genoeg aangeef dat het niet gewenst is. Het is energie die zich voor mij negatief manifesteert, een negatieve invloed heeft op mijn proces van neerzetten van de intentie die is ingezet. De activatie van de lopende week, gaat helpen de verbindingen met die- en of datgene die negatief van invloed zijn te loslaten. Daarin is het vereiste om er stevig in te staan. De maandagavond was in ieder geval een duidelijke bewustwording van hoe het in elkaar steekt.

Week 14/13

Ik voel me in balans. Op vrijdag was ik jarig. Ook een dag van balans. Eigenlijk precies zo als ik rond kerst had geïntentioneerd. Op de dag zelf ook lekker vroeg gaan slapen omdat ik voelde dat het goed was. Ter preparatie en klaar voor de volgende dag: de viering van mijn verjaardag. Iedereen was er. Even goed wist ik binnen 5 minuten al dat dit de laatste keer ging zijn dat ik het officieel vierde. Iedereen mag langskomen, maar een “officiële” happening ga ik er niet meer van maken.
Wakker worden tegen 5 uur vanochtend besef ik dat ik weer aan het praten ben in mijzelf en dat ik weer dat gevoel rond mijn keel en hartchakra. Nu meer keel dan hart. Een terugkeer naar twee weken geleden? Qua onderwerpen waarmee ik mezelf onderhoud, klopt dat zeker. De reden waarom ken ik ook. Het etentje van morgen, waar ik eigenlijk geen zin in heb. Wel in het eten, niet in het gezelschap en het niveau waarop gepraat wordt en de onderwerpen die daarbij horen. Ik had ook kunnen afzeggen. Dat heb ik niet gedaan. De kans is mij alsnog geboden vorige week. Ik heb het niet gedaan. Het is een test om te kijken waar ik nu sta en wat ik heb geleerd van 2 weken geleden. Hoe sta ik en hoe goed kan ik de kritiek en schimpscheuten naast mij leggen en mijn eigen gang blijven gaan. Hoe 'diepzinnig' kan ik blijven te midden van anaal-gefixeerde oppervlakkigheid? En eigenlijk is het al niet waard dat ik er dit aantal woorden aan vuil maak. Maar goed.
Uiteindelijk is het nog meegevallen en gezellig geweest. Het werkt mee als je in een goede hoek zit. Het bracht voor mij een bewustwordingsproces op gang. Daar waar iemand iets ziet gebeuren en dat de volgende seconde alweer vergeet, neem ik de zelfde gebeurtenis mee mijn hoofd in. Ik maak die gebeurtenis dan groter dan hij is, ervanuitgaande voor het gemak, maar lang niet altijd terecht, dat dat voor de andere 'getuigen' ook zo geldt. In feite komt het er op neer dat ik mij druk maak om iets wat de ander allang is vergeten. Een vetvlekje uit het verleden, die er niet helemaal is uitgewassen. Terug is gekeerd eigenlijk met naar een hogere energie te gaan leven en bewuster in het leven te gaan staan dan voorheen. Het is ook in sync met een van de 5 inzichten. Ik ga er ook met hetzelfde gemak vanuit dat ik dezelfde rol speel in het leven van de ander. En dat is niet zo. Ik vat het nogal eens persoonlijk op en ga daarmee gepaard gaand ook uit van veronderstellingen. “Feiten” die ik voor waar houd, maar die niet gestaafd zijn aan de werkelijkheid. Soms duiken vetvlekken weer op. Eigenlijk zijn ze er altijd geweest, maar zag ik ze gewoon niet, omdat ze op dat moment niet belangrijk waren om bij stil te staan.
Dit hoort wel weer bij mijn bewustwordingsproces. Ik ga een kant uit, waar ik het nodig heb om deze inzichten te kunnen onder de knie hebben, voor het meeste van de tijd.
Ik moet wel zeggen, dat het knaagje al heel veel minder is dan vorige keer. Ik ga er ook volledig doorheen om te zien dat er niets gebeurt en dat het niet belangrijk is wat een ander er van vindt.