16 april 2007
Jazz = darkness = shoes = moody = slippers = sunshine = trumpet = moment = bliss
Wat ik aan het doen ben klopt niet. Vind ik. Het is rond kwart voor acht 's avonds. De zon schijnt volop, al is hij al ruim in kracht afgenomen, vergeleken met een aantal uur geleden. De koffie is in het vooruitzicht, en ik zit aan de eettafel met muziek op de hoofdtelefoon.
Tot zover alles goed en nog niks verkeerd.
Het rare is:Jazz. Midden op de dag, eigenlijk hoort het niet. Vind ik. Jazz midden op een stralende vroege zomerse dag, al helemaal niet. Het past niet. Het is precies als met mijn blote voeten in slippers. Waarbij jazz mijn voet is en de hemel, de horizon, de wereld bij zomerzonlicht, mijn slipper. De hemel is te wijds, de horizon te breed, de wereld te ruim voor jazz. Het past niet. Niet lekker, het slokt.
Jazz en donkere avond, liefst nog nacht, helder en zwoel, of helder en fris. Dat past wel. Vind ik. Donkerte, met een maantje erbij. Het is precies als met mijn voeten in schoenen van het merk Clarks. Waarbij jazz mijn voet is en de hemel, de wereld bij nacht, die schoen. De hemel, de wereld, de nacht, intiem, knus, één met de muziek.
Het is iets over achten 's avonds, de cd E.S.P. van Miles Davis, heeft nog anderhalve track te gaan. En het heeft wel iets. Ik raak niet nerveus, geïrriteerd of chagrijnig. Het past wel, bij dit moment.
Nu mijn slippers nog.
16 april 2007 (2e rit)
Gorki - Mijn Oude Hart
oh mijn oude hart
je slaat maar door
je doet het al zo lang
ben je nog niet moe
ik heb zoveel nederlagen geleden
en ik raakte zoveel liefde kwijt
maar jij kon het allemaal overleven
bedankt voor de kostbare tijd
oh mijn oude hart
er komt een nieuw seizoen
voor de zoveelste keer
het houdt nooit op
en jij kon zoveel namen vergeten
jij vond het allemaal niet zo erg
jij kon het allemaal overleven
jij was de reus en ik was de dwerg
oh mijn oude hart
je gaat maar door
hoe houd je dat toch vol
ben je nog niet moe
ik heb zoveel nederlagen geleden
en ik raakte zoveel liefde kwijt
maar jij kon het allemaal overleven
bedankt voor de kostbare tijd
Gorki - Monstertje
Het monstertje leeft
Het leeft diep in mij
Ik voel het in mijn darmen
en het bijt in mn nieren
We zoeken iemand
die weet waarom het draait
Iemand die nadenkt
met behulp van zijn verstand
Cijfer na cijfer
de rekeningen telt
Kunnen we morgen weer drinken
Is er morgen weer feest
en Johnny offert stiere
aan de godin van de liefde
in opdracht van mammie
die weet waar het om draait
en diep onder de lakens
droom ik van de dieren
die ik meenam naar boven
en die slapen in mijn armen
We zoeken iemand
Die weet waar het om draait
Iemand die nadenkt
Iemand met verstand
en het monstertje leeft
Ik voel het in mijn leven
En Johnny zingt een lied
over al zijn avonturen
over een aap die kan spreken
en die slaapt in zijn armen
kunnen we morgen weer drinken
Is er morgen weer feest
Bedankt liever ouders
Voor alles wat u deed
Maar kunnen we morgen weer drinken
Is er morgen weer feest
Oftewel: bij deze de twee mooiste liedjes en songteksten van Luc de Vos, namens Gorki.
In mijn ogen kan het niet mooier dan dit.
25 april 2007
Een Schets (oftewel: dan weet je waarover, ongeveer dan toch)
Ik kom er niet meer. De betovering is verbroken, de magie is verdwenen, de drang is weg. Ik heb er geen eieren meer liggen, ik zoek het er niet meer, ik ben er niets verloren. Het was mijn hele leven, mijn alles. Nu is het een mooie herinnering. Wel, meer dan dat. Meer dan een mooie herinnering. Ik moet het zeggen, zoals het is. Niet mooier maken, dat niet, maar ook niet te kort doen.
Mooie herinneringen te over. Mooie herinneringen. Alhoewel. Mooi omdat ze van lang geleden zijn. Grappig is dat ik me eigenlijk vooral de dingen herinner, die mij wat doen blozen. Van plaatsvervangende schaamte, wel te verstaan voor mijzelf. Weet je nog op de camping? Of Tina Turner. Of ach weet ik veel.
Hoe lang geleden zal het geweest zijn? Ik moet er al eens goed over nadenken. Afgelopen Kerst? Ja. Kerstmis 2006. Inderdaad. Vier maanden. 17 weken. 119 dagen. Een aantal jaren geleden, was dat ondenkbaar. Zolang van huis. Voorwaar een doodzonde.
Dat er ooit een dag zou komen, dat ik Hulst zou verlaten.... Met geen stokken was ik er weg te slaan.
We dwalen verder af. Jij en ik. Wie ben jij? Ben jij mij nog wel? Ben jij nog wel wie ik wil zijn? Die dingen vraag je je dan af. Het is rond half zeven en er is nog niks in kaart gebracht. Weet jij veel? Ik wel. Ik weet veel. Ik weet veel van muziek. Muziekmakers bedoel ik. Niet van het spelen van een instrument en noten lezen en doen. Dat is voor mij een onbeschreven blad. Hoewel, niet helemaal. Ik heb, hoe heet zo'n ding?, klokkenspel gespeeld. Op die platte ijzeren watzijnhet(?) stonden de letters al voorgedrukt. Dat was een voordeel. Maar ik bakte er niets van. Echt. Je geloofde je oren niet. Zo slecht als dat was. Ik was er beter niet aan begonnen, want ik heb er helemaal niets meer van onthouden. Dus uiteindelijk toch onbeschreven. Of liever, uitgegumd onbeschreven. Wat een gezever. Maar ik ben toch bezig. Ik ben onder dak, van 't straat af. Et cetera. Et cetera, en nog geen bal opgeschoten.
Wat gebeuren moet, gebeurt. Wat is hier nog over? Steeds minder, moet je weten. Het is tanende. Het is tanende. En wie had dat verwacht, verdorie. Wat eigenlijk mij nog het meest frappeert. Het boeit me niet. Het loslaten gaat vanzelf.
Uit het oog, uit het hart. Het is een cliché van jewelste, maar met een kern van waarheid. En kernen van waarheden, daar draait het om. Je mag de hele boel bij elkaar liegen, van alles verzinnen, zolang er maar een kern in zit. Een kern! Van waarheid. Een kern van waarheid.
Wat wil jij weten? Wat wil ik kwijt. En beantwoordt datgene wat ik kwijt wil aan dat wat jij wilt weten? Dat is de prangende kwestie. De oplossing ligt hem in het voortgaan. Het voortgaan met deze min of meer monoloog. Waar het naar toe mag gaan, daar komen we vanzelf achter. Dat lost zichzelf op. We zullen het wel zien (zei de blinde)
Maar waar ging het over, eigenlijk? Het loopt allemaal zo een beetje kris kras door elkaar. Ik leg hier een lijntje, daar een lijntje. Laat ze los, om een derde, vierde en vijfde lijntje te maken. En opeens ben je zo met dat vijfde, onbeduidende, lijntje bezig, dat je de eerste twee, de belangrijkste, die waar het echt om begonnen is, bent vergeten.
Maar inmiddels heb ik mij qua lijntjes weer herpakt en ga ik verder waar ik gebleven was. En het IS frappant. Werkelijk waar. Je weet niet wat je meemaakt. Even rekenen... Na bijna 32 jaar ben ik Zeeuws-Vlaanderen ontvlucht. Uiteindelijk. Niet zomaar weggegaan, nee geVLUCHT. Wie had dat kunnen denken. Wie had dat verwacht. Als er een was, dan ik toch zeker niet. Je wil niet weten hoe verknocht ik was aan mijn leventje, mijn werk, mijn landje, mijn wereldje. Samen met poes Mingus kon ik de hele wereld aan!
Overigens ga ik nu weer een beetje de verkeerde kant op; het plan is om een boek te schrijven, of toch op zijn minst een verhaal. Het loopt echter uit de klauw. Misschien heb jij dat niet door, als lezer, maar ik wel. Dat is het belangrijkste uiteindelijk. Dat ik het maar in de gaten heb. Maar even zo goed, in de gaten of niet, van het rechte pad wordt stilletjes aan weer een beetje afgeweken.
Weet je wat ik aan het doen ben, aan het proberen toch alleszins, is een logisch in elkaar stekend relaas aan het opstellen over mijn overgang, mijn verandering, mijn vlucht, zo je wil, vanuit het enge kleine naar het ruimere wijde. Van klein, kneuterig Zeeuws-Vlaanderen, naar het ruimere Brabant. Van mijn enge kleine wereldje, dat bestond uit poes Mingus en mijzelf en wie verder gedoogd werd in mijn koninkrijk, naar een wereldje met het perspectief verlegd naar de wereld. Dat is uiteindelijk de bedoeling. Maar het gaat allemaal wat snel. Je weet het al. Nu zeker. Nu ik het al uit de doeken gedaan heb. De bedoeling is, of was, dat ik er langzaamaan naar toe werk. Maar van langzaamaan is er hier nog geen sprake.
Het verhaal mag gerust meer bevatten. Maar goed zo is het nu eenmaal. Het wordt tijd bovenstaande eens te gaan herzien en er een verhaallijn en wat meerdere personen en dus dialogen er in te verwerken. Dat lijkt me wel een goed idee. Dat IS een goed idee.
Er ligt nog een boel werk voor me. Leuk Leuk Leuk!
Reactie plaatsen
Reacties