15 januari 2006
Het monstertje leeft, het leeft diep in mij….Ik voel het in mijn darmen en het bijt in mijn nieren. (Gorki – Monstertje)
Het is lastig uit mijn systeem te zetten….Waar ging het ook alweer fout?
Kon ik maar schrijven als Luc de Vos…. Welke rotzooi ben ik nu weer aan het op schrijven....
En waar komt dit alles vandaan? Dat is de hamvraag. Ik heb geen zin om het uit te spitten, en toch ontkom ik er niet aan. Op deze voet doorgaan, is geen doen. Het leidt tot niks en niks dan verdriet en verregaande ruzies. En als er iets is waar ik niet tegen kan, dan is het wel ruzie.
Nog een hamvraag. Waar ben ik gebleven? Het monstertje in mij is losgelaten. Het deksel is van de put, de geest is uit de fles. Het deksel is onvindbaar, en waar de kurk naar toe is, is mij een raadsel.
Het schijnt waterkoud te zijn, buiten. Ik voel het niet. Hoewel ik er toch ben, buiten. Ja, zonder jas, ja. Ik heb het niet koud. Ik hoest niet, laat staan dat ik verkouden ben of word. Men zegt wel eens: rookvlees bederft niet. Ik begin steeds beter te geloven, dat dat ook werkelijk zo is.
Ik steek er een op. Het is rond half elf. Dat is mijn tijd.
Het draait allemaal om routine. Schema's, vastigheid en routine. Dat is het leven. Mijn leven, althans.
En dan weet ik nog niet eens waar mijn boek over moet gaan. God weet, dat ik al zo lang bezig ben, er iets van te maken. Maar hij weet ook, dat het tot nu allemaal vruchteloze pogingen waren. Gestorven in schoonheid, zeggen ze dan. Bij mij is het eerder gestorven in laksheid, maar dat hoeft niemand te weten. Hoewel, dat weet men wel, al is het nog nooit door iemand op die manier gezegd. Zo is het dan ook wel weer.
Nu ben ik weer begonnen. Met een boek. Of iets dat ervoor door moet gaan
Ik hoop dat dit een start gaat zijn, waarop ik kan voortborduren. Dat stuk over Woody Allen, waar ik het met je nog over ging hebben, komt er langzamerhand wel in terug. En als ik zin heb om het je eerder te verklappen, dan krijg je het eerder te weten.
Momenteel draai ik op de laptop Sandy Denny.
De cd 'Listen, Listen' herbergt werkelijk enkele pareltjes. Om er een paar te noemen: Late November, Next Time Around (ook gecoverd door Emiliana Torrini, niet onverdienstelijk), The North Star Grassman and the Ravens, It'll Take a Long Time, Like an Old Fashioned Waltz, en I'm a Dreamer.
Zij is voor mij de zangeres met de mooiste stem die ik ooit gehoord heb. Haar liedjes, zijn, in de juiste stemming zijnde, nee staan bol van emotie. Iets dat ik in feite alleen terugvind op het ogenblik, bij Joe Henry en ook bij Luc de Vos van Gorki. In tekstueel opzicht is Spinvis geweldig, evenals, opnieuw, Luc de Vos.
En zo zou ik nog uren kunnen doorgaan. Maar ik wil je niet vervelen, dus hou ik er mee op voor vandaag.
Salut.
16 januari 2006
Ik ga het vandaag niet te laat maken. Gisteren kregen wij het op ons heupen, toen we thuiskwamen van Amaya ophalen van station. Amaya en ik hebben liggen kletsen tot over 2en. En vanmorgen er gewoon om 6.30 uit.
Maar daarnet, 30 minuten geleden, brak het mij op. Ik ga normaal gesproken rond 12 uur naar bed, maar dat ga ik niet halen. Vandaar dat ik je vandaag niet kan trakteren op een vervolg, van wat ik gisteren zo mooi in gang heb gezet. Maar morgen komt ook langs hier en wie weet wat dat brengt?
Salut
17 januari 2006
Op de valreep. Vandaag naar Piet geweest. Ik was blij dat ik buiten stond. Het was daar om te versmachten zo warm vanwege die droge kachellucht. Thuisgekomen hebben we de derde aflevering van het uur van de wolf gekeken over 'soul', het was prachtig. En nu, nu nog 1 roken en naar bed!
salut!
18 januari 2006
Gisteren, met die verjaardag weinig tot geen tijd gehad. Nu was er een avondje tv dat in de weg zat. Hoewel, zoveel hebben we nu ook weer niet gekeken. Mezelf aan de laptop zetten was useless, daar muziek en tv niet geweldig samengaan voor andere mensen dan ikzelf, hier. Dus een avondje bank gehangen, morgen hopelijk betere tijden.
Salut!
9 februari 2006
Hallo.
Daar ben ik weer. Wil je dat ik me verantwoord? Dat kan hoor:
Ik ben dus toch verkouden geworden. Daarmee geen fut en zin gehad om hier aan her weblog/boek te werken. Sindsdien is de dagdagelijkse routine uit mijn systeem. Uit het oog, uit het hart, zeggen ze wel eens. En oh ja, dit gaat in dit geval ook goed voor mij op.
Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn vrienden uit Hulst. Ik ben inmiddels op een maand na, 1 jaar hier in de Bossche contreien (woonachtig in Vught, werkend in Den Bosch). En sinds mijn verhuis, zijn wij 1 x naar Hulst geweest, zij 1 x hier en hebben we misschien ieder 3x gebeld. Wij zijn op de onverwachte nog eens langs gewipt in november, hebben kerstkaarten via de post uit gewisseld en sindsdien is er geen contact meer geweest. Ach, ja….
Overigens heb ik dan wel sinds 18 januari niet meer op dit weblog iets geschreven. Ik ben wel bezig geweest met het boek. En 'Monstertje' lijkt toch wel een goed thema te zijn wat ik kan gebruiken. Ziekte, angst, liefde. Duistere karaktertrekken. Zoiets.
Nog eens iets.
Ik ben natuurlijk weer eens enthousiast geweest over het gemaakte begin met het boek in wording. Ik had het me nog zo voorgenomen, maar ik kon het niet voor me houden. Vol vuur uit de school geklapt tegen mijn wederhelft….
Ik had het beter niet gedaan. Die is benauwd, dat zij voorkomt in het boek, en dat ik haar 'zwart' ga afschilderen. En ik mag overal over schrijven, behalve liever niet hierover, of daarover en dat ook niet.
Kijk als er een zo bovenop zit, dan ontgaat mij de zin alweer.
Ook daarom heeft het stil gelegen.
Reactie plaatsen
Reacties