Deel 6: terug in de tijd, juni 2007

5 juni 2007

Het was een geweldig weekend. Ik ben terug naar Hulst geweest, zaterdag, om naar het eeuwfeest annex reünie-moment te gaan van de Sint Willibrordusschool. Ik ging ernaartoe met weinig verwachtingen. Officiële uitnodigingen waren niet uitgegaan. Veel kans dat velen er geen weet van hadden, of te laat, dat dit zaterdag plaats zou vinden. Zodoende had ik mij al voorgenomen, om mocht ik geen een oud-klasgenoot tegenkomen, dan naar Delphine en Jos te gaan. En omdat ik op de weg daarnaartoe, dan toch langs frituur Chevy's kwam, kon ik gelijk een frietje tartaarsaus meepikken.
Van dat laatste kwam echter in het geheel niks terecht. Al zag dat er eerst niet naar uit. Ik was maar 2 oud-klasgenoten tegen het lijf gelopen, en al min of meer op weg naar dat frietje, toen ik aangepield werd door Tilly K. Ze wist me te melden dat Peter er nog moest zijn en troonde mij mee een klaslokaal in waar hij inderdaad stond, in gezelschap van nog twee andere klasgenoten. Niet veel later stonden we buiten op het schoolplein met nog een meute andere klasgenoten. Er werd een provisorische klassefoto gemaakt, inclusief oud-leerkracht, in de persoon van meester R de N.
In de partytent, opgesteld op het bolwerk annex parkeerplaats, dronken we met zijn allen nog een drankje of vijf, alvorens Karin F. het idee opperde om met zijn allen iets te gaan eten in de stad. Een meerderheid was wel te porren voor een etentje, dus togen we in negental naar een restaurant. Dat viel nog niet mee. Er waren blijkbaar meer reünie-gasten op dat idee gekomen, want de eerste drie restaurants waren vol en/of gereserveerd. Uiteindelijk konden we bij de Korenbeurs terecht.
En zo werd het stiekem nog laat. Het was dan ook erg gezellig. Het eten liet wel even op zich wachten, maar dat was eigenlijk maar goed ook. Zo hadden we des te meer tijd om verhalen van vroeger op te halen.
Koffie werd er niet meer gedronken. Het begon frisjes te worden voor de dames, die lucht gekleed waren en zonder jas op pad waren gegaan. Op weg naar huis werd op iedere kruising van de winkelstraat de groep kleiner, ging een ieder zijn dan wel haar weg en was de frituur al toe...

7 juni 2007

Vandaag was een bijzondere dag, donderdag. Koopavond in 's-Hertogenbosch. Dat is iedere week zo, dus dat maakte het niet bijzonder, deze dag.
Voor dat de drukte toe zou in nemen in proporties, waar ik het niet zo op heb zitten, ben ik de VVV binnengestapt. Het personeel bestond uit 3 vrouwen. Twee daarvan, waren met iets onbestemds bezig. Bleef het roodharige vrouwtje aan de linkertoog over. Onderweg daarnaartoe, probeerde het dienstertje mij te loodsen in de richting van de twee collega's. Dat deed ze door haar blik te concentreren op de rug van collega 2, zal ik maar zeggen. Haar poging had geen effect. Ik stapte op haar af en wist, zei ik haar, dat zij mij aan wandelroutes kon helpen door 's-Hertogenbosch. Ze vroeg of ik een plattegrond van de stad beliefde, of toch echt wandelroutes. Amaya kent Duketown als haar broekzak vanwege haar werk en de benodigde HenkHenk. Maar dat zei ik dat verkoopstertje niet. Ik wilde haar niet voor schut zetten. Dus kroop ze vanachter de toonbank om met mij mee te gaan naar de muur met wandelroutes. Ze beveelde mij enkele aan. Ik nam ze beide mee, plus een extra. Met de routes in de hand liep ik naar de toonbank terug om af te rekenen. Ik had ze net zo goed door deze juffrouw mee kunnen laten nemen, want zij moest ook nog kassa draaien.
Wachtend op het wisselgeld, zag ik dat het rossige vrouwtje een naamplaatje droeg. Ze heette 'Stagiare'. Als een volleerd caissière gaf ze mij muntgeld terug, zodat ik minus de 5 euro 60 weer een tientje in mijn handen had.
Opgelucht en stralend glimlachend, liet ik haar achter.
Ook dit maakte niet dat dit een bijzondere dag was.
Evenmin, dat ik voor het eerst in de nog prille geschiedenis van mijn werkdagdagelijkse gang naar de bus, dit op de fiets deed. Het viel me bijzonder mee, moet ik toegeven. Al wil ik er geen gewoonte van maken. Lopend doe ik er twee keer zo lang over, wat zo veel zeggen als dat ik puur en alleen vanwege deze wandeling en het retourtje al zo goed als aan de aanbevolen hoeveelheid beweging per dag zit.
Komt bovenop dat ik dan veel meer op het gemak mijn sigaret kan roken.
Wat het wel bijzonder maakte, deze dag, is, dat ik het gevoel krijg, dat er, schrik niet, zowaar leidinggevende capaciteiten aan het opborrelen zijn.
Leiding geven..... Ik heb PABO gedaan, gestudeerd voor onderwijzer. Dat was alweer 15 jaar terug. Toen bakte ik er uiteindelijk weinig van. Ik durf te verwedden, dat het mij nu beter af zou gaan.
Ik begin het ook te willen. Straks ga ik zowaar nog serieus ambities krijgen. Komt dat tegen!
Op wat baseerde gij dat, vriendelijke vriend? Op een gevoel. Niet meer of minder dan een gevoel. Dat zegt mij in elk geval genoeg.
Het maakt me in elk geval benieuwd in hoeverre dat zich nog ontwikkeld en uitbreidt.

19 juni 2007

Schrijf ik hier enkele weken geleden, dat ik zo goed in mijn vel stak, met energie voor tien. Zul je het net zien, natuurlijk. Je kon er feitelijk op wachten, zo lijkt het altijd te gaan. Het valt ook weer eens terug op een gegeven moment.
En dat deed het, vorige week. Vervolgens ging het weer beter, en nu.... nu ben ik afgepeigerd. Moe, dus. Moe en snakkend naar tijd voor mezelf.
Met dat laatste wordt wel eens gelachen. Daar wordt, juist, ik kon niet op het woord komen, maar nu wel, wel eens gekscherend over gedaan. En ook verbaasd kennis van genomen. In Vught, tot voor een 3 maanden terug, had ik geen behoefte aan een plekje voor mezelf. Daar had ik er ook geen. De slaapkamer was, bij gebrek aan beter, de eigen plek van Amaya; mijn laptop was vast gestationeerd op de keukentafel. De keukentafel was voor mij in Vught de afgelopen twee jaar genoeg ruimte voor mezelf. Meer was er niet, dus maak je het beste van wat je hebt. Hier in Helvoirt hebben we een mooie grote slaapkamer, echt heel mooi en groot. Ons Amaya heeft van de grootste van de andere twee kamers hier op het eerste verdiep haar domein gemaakt. Het kamertje dat overbleef, het kleinste en smalste hier in huis, had nog niet echt een bestemming. Er kon op gestreken worden, maar Strijkmans had geen zin om de wasmand steeds van het opperste naar beneden te sjouwen. De bout ging dus naar 't zolder, dus kwam er ruimte vrij voor mij om alhier een nestje voor mijzelf te creeëren. Tussen de cds en boeken. Daar waar ik mij thuis voel.
De Vughtse eettafel en stoel, waar ik twee jaar lang mij op heb teruggetrokken, kregen aldus een rehabilitatie. Grappig, want ik dacht eerst dat ik ervan af was. Van die tafel en die stoel.
Nu staan ze dus hier. Ik zit op precies diezelfde stoel, met de schuivende pootjes, en de voormalige eettafel doet nu dienst als veredeld bureau. De laptop heeft er gezelschap gekregen van mijn hifi-set, merk Technics (bouwjaar 1998, een moeilijke eter qua gebrande cds), en een schemerlamp, geschonken door de ouders. Behalve deze meubels en toebehoren, staan er twee boekenkasten, een cd toren en een schommelstoel van komend van Amaya’s thuis.
De bekleding is nog niet in optimale staat. Een grote foto van mijn opa hangt schuin achter mij, een schilderij van Dylan Thomas, hangt naast de deur boven de cd-toren, waar een Muppets-tableau op staat en een verlept, lees: dood, plantje staat. In de boekenkast staan enige snuisterijtjes, laatste 'aanwinst', een beeldje dat Amaya laatst heeft meegenomen. De bassist van het jazz-orkestje wat je wel ziet staan in winkeltjes met postuurkes. Je hebt ook een trompettist en een saxofonist en dergelijke.
De muur tegenover de boeken mag nog wat opsmuk gebruiken. Daar ben ik nog naar op zoek.
Eerlijk gezegd, ben ik een heel eindje afgedwaald van mijn onderwerp.
Ik zat dus zoals gemeld lekker in mijn vel, alleen de laatste paar dagen, pak anderhalve week, niet meer zo.
We hebben veel gedaan in die periode. Een reünie gehad, mijn ouders die op bezoek kwam en vervolgens een paar weekenden vol van tuinwerkzaamheden.
Die laatste zijn n u afgerond. Temidden van andere bezigheden. Vrijdag gingen we naar een personeelsfeestje, bbq, van Amaya’s werk. Zondag zijn we gevieren naar een spirituele beurs in Dieden geweest.
Dat laatste bleek een wassen neus te zijn. Niet wat we hadden verwacht. De website deed het mooiste doen geloven. Het was niet meer dan een veredeld dorpsfeestje. 26 Euro gevieren armer, keerden we na een klein uur al huiswaarts. Amaya en ik zijn vervolgens nog naar de kermis van Berkel-Enschot geweest. Die viel eigenlijk ook tegen, naar onze maatstaven. Vorig jaar hebben we samen met onze huisvriendin zowat alle kermissen hier in de omgeving gehad. Deze trok op die van Nuland. Buiten de grootsteden vond ik Rosmalen geloof ik een van de leukste. Ook in Budel of Weert zag het er leuk uit. Na de kermis zijn we gaan eten in de vroegere Castillo in de Korte Putstraat. Castillo is weg, Tigi heet het nu. Grieks in de plaats van mediterraans. Hoewel wij het idee kregen, gaandeweg het maal, dat de we met dezelfde kok van doen hadden als bij wijlen Castillo.
Het personeelsfeestje + BBQ van Amaya viel samen met een etentje van mijn werk. Aangezien we naar de BBQ samen konden zijn we daar naar toe gegaan.
Amaya had eerst weinig zin, maar eenmaal in Gemonde beland tussen haar tot dat moment onzichtbare collega's ging het gauw beter. Onzichtbaar is eigenlijk een verkeerd woord. Ze kende ze alleen van mails, sms en telefoon. Zij werkt in de thuiszorg, en dan is miniem collega contact daar inherent aan. Leuk was de bbq zeker. Gezellig ook en vooral lekker. Tegen het eind van de bbq kwam het onderwerp van gesprek op het werk en de omstandigheden waarin gewerkt wordt. Het is algemeen bekend dat het niet zo soepeltjes verloopt daar met de planning. De thuiszorgers klaagden steen en been over hun werk, de aanhang deed dat ook, over de onbetrouwbaarheid van de planning, en flexibiliteit qua veranderende vrije dagen, extra diensten en dergelijke. Ben ik toch niet de enige die daar met een scheef oog naar kijkt, en het af en toe niet meer kan volgen.

30 juni 2007

We zijn gebeld geworden door de Ravensteinse fokker van Airedale Terriers. Het teefje was zwanger geraakt een tijdje geleden en donderdagochtend heeft ze 8 jongskes geworpen. Daar zaten 5 reuen bij. Wij staan op de lijst daarvoor en tot onze blijdschap gebeld dat we er in ieder geval bij zitten. Ik ben benieuwd wat dat nog gaat geven. Als ik het zo bekijk zou Aaron dan, als het goed is, einde augustus mogen overgaan naar zijn baasjes: Wij!
Hebben we toch een soortement van kindje. Ons tweede, nee derde, dan al, hamsteres Dusty en haar voorgangster Louise, meegerekend. Aan de hamsters heb je feitelijk geen kind, aan Aaron des te meer.
Afgelopen dinsdag open huis gehad. De klussers en steun en toeverlaten waren uitgenodigd om het huis te komen bekijken. Het was een geslaagde avond.